Fantastyczna fantastyka

  

„Najgorsza zdrada to ta, której się nie spodziewamy.” — William Shakespeare 

 

    Powieść „Czarne serce. Zdrada. Tom 1” autorstwa Pani Sylwii Gudyki to fascynujące otwarcie cyklu „Jaskółka”, które wprowadza czytelnika w mroczny i niebezpieczny świat fantasy, gdzie granice między dobrem a złem są niezwykle płynne. Autorka tworzy rozbudowaną rzeczywistość pełną politycznych intryg, konfliktów oraz ukrytych tajemnic, które stopniowo wychodzą na jaw w trakcie rozwoju fabuły. Już od pierwszych stron czytelnik zostaje wciągnięty w historię, w której każdy wybór ma znaczenie, a konsekwencje decyzji bohaterów bywają tragiczne. Akcja powieści rozgrywa się w królestwie Amarii – miejscu targanym konfliktami i walką o władzę. Poszczególne prowincje dążą do niezależności, a napięcia społeczne i polityczne stale narastają. Świat przedstawiony jest brutalny i nieprzewidywalny, co sprawia, że bohaterowie muszą nieustannie walczyć o przetrwanie. Pisarka bardzo umiejętnie buduje atmosferę zagrożenia, w której nie ma miejsca na naiwność ani bezwarunkowe zaufanie. Każda relacja może zostać wystawiona na próbę, a zdrada czai się nawet tam, gdzie najmniej się jej spodziewamy. 

Centralną postacią utworu jest Lunara – silna, niezależna i zdeterminowana bohaterka, która wyróżnia się na tle innych postaci. Jej życie naznaczone jest traumą i bólem, które kształtują jej charakter oraz motywacje. Nie jest jednak ona postacią jednoznaczną – z jednej strony pragnie sprawiedliwości i zemsty, z drugiej zaś zmaga się z własnymi emocjami i potrzebą bliskości. Ten wewnętrzny konflikt czyni ją bohaterką niezwykle realistyczną i wielowymiarową. Czytelnik może obserwować jej rozwój oraz stopniową przemianę, co stanowi jeden z najciekawszych elementów powieści. Ważną rolę odgrywają także postacie drugoplanowe, takie jak tajemniczy łowca Bruno. Jego relacja z Lunarą jest skomplikowana i pełna napięcia, co dodatkowo podkreśla główny motyw książki – zdradę. Bohaterowie nieustannie muszą podejmować decyzje, które wystawiają ich lojalność na próbę. W świecie wykreowanym przez Autorkę nie ma miejsca na proste rozwiązania, a każdy wybór wiąże się z ryzykiem utraty zaufania lub nawet życia. 

Jednym z najbardziej interesujących elementów powieści jest obecność Żaru Ptaka – mitycznej istoty, która odgrywa kluczową rolę w fabule. Symbolizuje ona siły wykraczające poza ludzkie zrozumienie oraz wpływ przeznaczenia na życie bohaterów. Relacja między dziewczyną, a tą istotą wprowadza do książki element mistycyzmu i podkreśla, że nie wszystko da się kontrolować. Motyw ten skłania do refleksji nad tym, w jakim stopniu człowiek jest panem własnego losu. 

Temat zdrady, obecny już w tytule powieści, jest jednym z najważniejszych motywów utworu. Autorka ukazuje go w różnych wymiarach – zarówno jako zdradę polityczną, jak i osobistą. W świecie pełnym konfliktów i walki o władzę zdrada staje się narzędziem, które pozwala osiągnąć określone cele, ale jednocześnie niszczy relacje międzyludzkie i prowadzi do tragedii. Czytelnik zostaje zmuszony do zastanowienia się nad naturą zaufania oraz nad tym, jak łatwo można je utracić. Oprócz zdrady powieść porusza także inne ważne tematy, takie jak przeznaczenie, wolna wola, zemsta czy potrzeba przynależności. Lunara, mimo że pragnie sama decydować o swoim życiu, zostaje uwikłana w wydarzenia, które wydają się od niej niezależne. Jej walka o niezależność i kontrolę nad własnym losem może być odczytywana jako symbol dążenia człowieka do samostanowienia, nawet w obliczu przeciwności. 

Styl Pani Sylwii Gudyki zasługuje na szczególną uwagę. Pisarka posługuje się językiem dynamicznym i obrazowym, który doskonale oddaje atmosferę świata przedstawionego. Opisy są sugestywne, a dialogi naturalne, co sprawia, że czytelnik łatwo angażuje się w historię. Liczne zwroty akcji oraz stopniowe odkrywanie tajemnic sprawiają, że książka trzyma w napięciu i zachęca do dalszej lektury. Podsumowując, „Czarne serce. Zdrada. Tom 1” to wciągająca i wielowątkowa powieść fantasy, która łączy w sobie elementy przygody, dramatu i psychologii postaci. Dzięki złożonej fabule, interesującym bohaterom oraz poruszanym tematom książka skłania do refleksji nad naturą ludzkich relacji i wyborów. Jest to obiecujący początek cyklu „Jaskółka”, który z pewnością zainteresuje miłośników mrocznej i ambitnej fantastyki. 

Książkę do recenzji otrzymałam od Wydawnictwa Mocne Strony

To co utracone...

 „Historia Wołynia jest zapisana w ruinach pałaców i milczeniu dawnych cmentarzy.” 

 

      Książka  Pana Grzegorza Rąkowskiego „Kresowe rezydencje. Województwo wołyńskie” stanowi jeden z tomów obszernej serii poświęconej dawnym siedzibom ziemiańskim na terenach Kresów Wschodnich II Rzeczypospolitej. Autor, znany krajoznawca i badacz dziedzictwa kulturowego, podejmuje się w niej zadania niezwykle ambitnego: próby odtworzenia i udokumentowania świata, który w dużej mierze przestał istnieć, pozostawiając po sobie jedynie fragmenty architektury, archiwalne ślady i pamięć historyczną. Podstawowym celem książki jest inwentaryzacja oraz opis rezydencji szlacheckich i magnackich znajdujących się na terenie historycznego województwa wołyńskiego. Pan Rąkowski nie ogranicza się do najbardziej znanych obiektów, lecz obejmuje swoim opracowaniem zarówno wielkie założenia pałacowe, jak i skromniejsze dwory ziemiańskie, które często dziś nie są już rozpoznawalne w terenie. 

Autor prezentuje około 55 miejscowości, w których znajdowały się niegdyś siedziby rodowe. Zwraca uwagę na fakt, że współcześnie zachowała się tylko część z nich – często w stanie znacznej degradacji. Ruiny, przebudowane budynki lub zupełnie zatarte ślady dawnych założeń parkowych pokazują skalę zniszczeń, jakie dotknęły ten region w XX wieku. W tym sensie książka pełni funkcję nie tylko opisową, ale również dokumentacyjno-archiwizacyjną, utrwalając wiedzę o obiektach, które w wielu przypadkach są już nieodwracalnie utracone. Ważnym elementem publikacji jest szerokie tło historyczne. Wołyń przedstawiony zostaje jako region o niezwykle bogatej i złożonej przeszłości, w którym przez stulecia współistniały różne kultury, religie i tradycje. Pisarz przypomina, że była to przestrzeń przenikania wpływów polskich, ruskich, litewskich i żydowskich, co znalazło swoje odzwierciedlenie również w architekturze rezydencjonalnej. 

Autor przybliża dzieje rodów, które odegrały kluczową rolę w kształtowaniu krajobrazu regionu. Wśród nich znajdują się m.in. Ostrogscy, Wiśniowieccy, Czartoryscy oraz Radziwiłłowie. Każda z tych rodzin pozostawiła po sobie nie tylko materialne ślady w postaci zamków i pałaców, ale także znaczący wkład w historię polityczną i kulturalną Rzeczypospolitej. 

Publikacja ma charakter uporządkowanego katalogu. Każda opisywana miejscowość zawiera informacje dotyczące: 

historii danej rezydencji, 

jej właścicieli na przestrzeni wieków, 

zmian architektonicznych, 

stanu zachowania obiektu w czasach współczesnych. 

Szczególnie ważne miejsce zajmują opisy największych i najbardziej znanych założeń, takich jak Ołyka, Wiśniowiec, Łuck, Dubno czy Ostróg. Są to miejsca o ogromnym znaczeniu historycznym, często pełniące funkcje obronne lub administracyjne w dawnych wiekach. Obok nich Autor przybliża również mniej znane lokalizacje – dwory i pałace, które dziś istnieją jedynie w szczątkowej formie lub zostały całkowicie zniszczone. Dzięki temu książka ma charakter całościowy i pozwala spojrzeć na Wołyń nie tylko przez pryzmat wielkiej historii, ale także codziennego życia lokalnej szlachty. 

Jedną z największych wartości publikacji jest terenowy charakter badań  Pana Rąkowskiego. Autor wielokrotnie odwiedza opisywane miejsca, dokumentując ich aktualny stan, wykonując fotografie i porównując je z materiałami archiwalnymi. Dzięki temu książka nie jest jedynie kompilacją źródeł historycznych, ale także efektem bezpośredniej obserwacji. Taka metoda pozwala uchwycić kontrast między dawną świetnością rezydencji a ich współczesnym stanem. W wielu przypadkach czytelnik otrzymuje obraz miejsc, które przeszły dramatyczną transformację – od wspaniałych siedzib rodowych do ruin, budynków gospodarczych lub obiektów całkowicie zdewastowanych. „Kresowe rezydencje. Województwo wołyńskie” mają istotne znaczenie w kontekście ochrony dziedzictwa kulturowego. Książka przypomina o bogactwie architektonicznym regionu, który w wyniku wydarzeń XX wieku – wojen, przesunięć granic i zmian politycznych – utracił znaczną część swojego materialnego dziedzictwa. 

Publikacja wpisuje się również w szerszy nurt zainteresowania Kresami jako przestrzenią pamięci historycznej. Wołyń jawi się w niej jako teren nie tylko konfliktów i tragedii, ale także intensywnego rozwoju kultury i architektury, który przez wieki współtworzył dziedzictwo dawnej Rzeczypospolitej. Pisarz podkreśla, że wiele z opisanych rezydencji mogłoby zostać zachowanych lub przynajmniej zabezpieczonych, gdyby nie zawirowania historyczne. W tym sensie książka ma także wymiar refleksyjny – stawia pytania o odpowiedzialność za ochronę dziedzictwa i o granice pamięci historycznej. 

Styl Autora jest rzeczowy, precyzyjny i jednocześnie przystępny. Mimo dużej ilości danych historycznych książka pozostaje czytelna również dla osób niebędących specjalistami. Ważnym uzupełnieniem są fotografie, które pozwalają lepiej zrozumieć skalę zmian, jakie zaszły w krajobrazie Wołynia. Publikacja jest ceniona zarówno przez historyków, jak i pasjonatów krajoznawstwa. Stanowi ważne źródło wiedzy dla osób zainteresowanych genealogią, historią lokalną oraz architekturą rezydencjonalną. 

Książka Pana Grzegorza Rąkowskiego „Kresowe rezydencje. Województwo wołyńskie” to obszerne i wartościowe opracowanie, które łączy funkcję naukową, dokumentacyjną i popularyzatorską. Przedstawia świat wołyńskich rezydencji w sposób kompleksowy, ukazując zarówno ich dawną świetność, jak i współczesne zniszczenie. Jest to publikacja, która nie tylko opisuje historię, ale również ją „ocala” – przynajmniej w warstwie pamięci. Dzięki niej czytelnik może lepiej zrozumieć, jak wyglądał krajobraz kulturowy Wołynia i jak wiele z tego dziedzictwa bezpowrotnie zniknęło. 

Książkę do recenzji otrzymałam od Instytutu Pamięci Narodowej

W (nie)woli pzeszłości

„Cierpienie jest częścią życia, bez niego nie ma rozwoju.” – Fiodor Dostojewski 

 

    Książka „Bóle fantomowe” autorstwa Pani Elżbiety Maziakowskiej to utwór niezwykle osobisty, a zarazem uniwersalny w swoim przekazie. Już sam tytuł stanowi sugestywną metaforę cierpienia, które – choć niewidoczne – jest realne i głęboko zakorzenione w ludzkiej psychice. Pojęcie bólu fantomowego odnosi się zwykle do odczuć fizycznych po utracie części ciała, jednak w kontekście książki nabiera ono znaczenia symbolicznego. Oznacza emocjonalne rany, które mimo upływu czasu nie znikają i nadal wpływają na życie bohaterki. Utwór ma charakter autobiograficzny, co sprawia, że jego przekaz jest wyjątkowo autentyczny. Pani Elżbieta Maziakowska opisuje własne doświadczenia życiowe, nie unikając tematów trudnych i bolesnych. Czytelnik poznaje historię osoby, która przez lata zmagała się z presją społeczną, oczekiwaniami innych oraz własnymi słabościami. Autorka ukazuje, jak łatwo można zatracić siebie, podporządkowując swoje życie innym ludziom i ich wymaganiom. 

Już na początku rozważań warto podkreślić, że cierpienie psychiczne, które opisuje Pani Elżbieta Maziakowska, ma szczególny charakter – jest niewidoczne, a przez to często niezrozumiane. Trafnie oddaje to myśl: „Największe cierpienie to to, którego nikt nie widzi.” Cytat ten doskonale koresponduje z tytułem książki, ponieważ „bóle fantomowe” są właśnie takim ukrytym doświadczeniem, obecnym, lecz niedostrzegalnym dla innych. 

Jednym z kluczowych problemów poruszanych w książce jest wpływ przeszłości na teraźniejszość. Doświadczenia z dzieciństwa, trudne relacje rodzinne czy brak wsparcia emocjonalnego pozostawiają trwały ślad w psychice człowieka. Bohaterka nosi w sobie „niewidzialne rany”, które ujawniają się w dorosłym życiu w postaci lęków, niepewności i poczucia braku własnej wartości. W tym kontekście „bóle fantomowe” symbolizują właśnie te nieprzepracowane emocje, które powracają mimo prób ich wyparcia. Pisarka podejmuje także temat zdrowia psychicznego, który wciąż bywa marginalizowany w społeczeństwie. Pokazuje, że cierpienie psychiczne nie jest czymś, co można łatwo zignorować lub przezwyciężyć siłą woli. Wręcz przeciwnie – wymaga ono zrozumienia, akceptacji i często długotrwałej pracy nad sobą. Książka może więc pełnić funkcję terapeutyczną, zarówno dla samej Autorki, jak i dla czytelników, którzy odnajdują w niej własne doświadczenia. 

Istotnym wątkiem utworu jest także problem poświęcania się dla innych. Bohaterka przez długi czas stawia potrzeby innych ponad własnymi, co prowadzi do stopniowego wyniszczenia psychicznego. Taka postawa wynika często z potrzeby akceptacji oraz lęku przed odrzuceniem. Pani Elżbieta Maziakowska ukazuje, jak niebezpieczne może być życie w ciągłym podporządkowaniu i jak ważne jest umiejętne stawianie granic. Ważnym elementem książki jest również proces przemiany wewnętrznej. Bohaterka stopniowo zaczyna dostrzegać mechanizmy, które kierowały jej życiem, i podejmuje próbę ich zmiany. Nie jest to jednak proces łatwy ani szybki – wymaga odwagi, szczerości wobec samej siebie oraz gotowości do zmierzenia się z bolesną przeszłością. Ta droga ku samoświadomości stanowi jeden z najbardziej inspirujących aspektów utworu. 

Styl pisania Autorki zasługuje na szczególną uwagę. Jest on prosty, bezpośredni i pozbawiony literackiego patosu. Dzięki temu przekaz staje się bardziej wiarygodny i emocjonalny. Czytelnik ma wrażenie, że obcuje z prawdziwą historią, a nie wykreowaną fikcją. Taka forma narracji sprzyja głębokiemu zaangażowaniu emocjonalnemu i pozwala lepiej zrozumieć przeżycia bohaterki. Rozpatrując książkę w szerszym kontekście literackim, można zauważyć, że wpisuje się ona w nurt literatury autobiograficznej i psychologicznej. Podobne motywy odnaleźć można w utworach poruszających temat traumy, poszukiwania tożsamości czy walki z własnymi słabościami. „Bóle fantomowe” wyróżniają się jednak szczególną szczerością i odwagą w mówieniu o sprawach trudnych, co czyni je wyjątkowym głosem w tej dziedzinie. Nie bez znaczenia jest również uniwersalny charakter książki. Choć opowiada ona o konkretnym życiu, jej przesłanie jest aktualne dla wielu osób. Każdy człowiek doświadcza w swoim życiu trudnych emocji, strat czy rozczarowań. Dlatego historia przedstawiona przez Panią Elżbietę Maziakowską może stać się inspiracją do refleksji nad własnym życiem oraz impulsem do zmian. 

Proces przemiany, który przechodzi bohaterka, wiąże się z koniecznością zmierzenia się z własnym wnętrzem. Oddaje to kolejny cytat: „Człowiek może uciec od świata, ale nie od samego siebie.” Wskazuje on na nieuchronność konfrontacji z własnymi emocjami i przeżyciami, co stanowi kluczowy element drogi do uzdrowienia. 

Podsumowując, „Bóle fantomowe” to książka głęboka, poruszająca i skłaniająca do przemyśleń. Ukazuje złożoność ludzkiej psychiki oraz wpływ przeszłości na teraźniejszość. Jednocześnie niesie nadzieję, pokazując, że nawet najbardziej bolesne doświadczenia można przepracować i wykorzystać jako fundament do budowania lepszego życia. To utwór, który nie tylko opowiada historię, ale również uczy, jak lepiej rozumieć siebie i innych. 

Książkę do recenzji otzymałam dzięki uprzejmości Autorki.

 

Mądrze i dziko

  

„Największym zagrożeniem nie jest to, co się wydarzy, lecz to, na co nie jesteśmy przygotowani.” 

 

  Współczesna cywilizacja daje człowiekowi poczucie bezpieczeństwa, stabilizacji oraz wygody, jakiej nie znały wcześniejsze pokolenia. Jednocześnie jednak świat XXI wieku jest pełen zagrożeń, które mogą w jednej chwili zachwiać tym porządkiem. Kryzysy gospodarcze, pandemie, konflikty zbrojne, a także coraz częstsze katastrofy naturalne sprawiają, że poczucie bezpieczeństwa okazuje się kruche. W tym kontekście rosnącą popularność zdobywa ruch preppersów, czyli osób przygotowujących się na różne scenariusze kryzysowe. Książka Kompletny przewodnik przetrwania. Biblia preppersa autorstwa Dzikiego Preppersa wpisuje się w ten nurt i stanowi rozbudowany, praktyczny oraz refleksyjny poradnik dla każdego, kto chce zwiększyć swoje szanse na przetrwanie w trudnych warunkach. Publikacja ta wyróżnia się przede wszystkim kompleksowością. Autor nie skupia się wyłącznie na jednym aspekcie przetrwania, lecz przedstawia szerokie spektrum zagadnień, które razem tworzą spójny system przygotowania. Czytelnik znajdzie tu informacje dotyczące magazynowania żywności, pozyskiwania i uzdatniania wody, organizacji schronienia, a także podstaw medycyny przetrwania, broni, czy hodowli zwierząt i uprawiania ziemi. Każdy z tych tematów jest przedstawiony w sposób przystępny, ale jednocześnie konkretny i praktyczny. Dzięki temu książka może być użyteczna zarówno dla początkujących, jak i bardziej zaawansowanych osób zainteresowanych survivalem. 

Szczególną uwagę Pisarz poświęca kwestii zapasów. Podkreśla, że w sytuacji kryzysowej dostęp do sklepów i usług może zostać nagle ograniczony lub całkowicie przerwany. Dlatego tak ważne jest odpowiednie przygotowanie się wcześniej poprzez zgromadzenie podstawowych produktów. Dziki Preppers nie ogranicza się jednak do prostych list zakupów – omawia także zasady rotacji zapasów, ich przechowywania oraz racjonalnego wykorzystania. W ten sposób czytelnik uczy się nie tylko gromadzić zasoby, ale także zarządzać nimi w sposób efektywny i długoterminowy. Kolejnym istotnym elementem książki jest temat samowystarczalności. Autor zachęca do rozwijania umiejętności, które pozwalają funkcjonować niezależnie od infrastruktury państwowej. Należą do nich między innymi rozpalanie ognia różnymi metodami, budowa prowizorycznego schronienia, orientacja w terenie czy zdobywanie pożywienia w naturze. W tym kontekście książka ma również wymiar edukacyjny – przypomina umiejętności, które kiedyś były powszechne, a dziś często są zapomniane. 

Ważnym aspektem publikacji jest także bezpieczeństwo osobiste i ochrona bliskich. Pisarz porusza kwestie związane z planowaniem ewakuacji, przygotowaniem tzw. plecaka ucieczkowego oraz organizacją bezpiecznego miejsca schronienia. Zwraca uwagę, że przygotowanie powinno obejmować nie tylko jednostkę, ale również rodzinę i najbliższe otoczenie. Współpraca i komunikacja w grupie mogą znacząco zwiększyć szanse przetrwania, szczególnie w sytuacjach długotrwałego kryzysu. Nie mniej istotna jest warstwa psychologiczna książki. Dziki Preppers podkreśla, że w ekstremalnych warunkach kluczową rolę odgrywa psychika człowieka. Strach, panika i dezorientacja mogą prowadzić do błędnych decyzji, które mają poważne konsekwencje. Dlatego Autor zachęca do rozwijania odporności psychicznej, umiejętności radzenia sobie ze stresem oraz zachowania trzeźwego myślenia w trudnych sytuacjach. W tym sensie książka dotyka uniwersalnych prawd o ludzkiej naturze i sposobach reagowania na zagrożenie. 

Interesującym elementem publikacji jest również jej filozoficzny wydźwięk. Autor nie traktuje preppingowania wyłącznie jako zestawu technik przetrwania, lecz jako pewien styl życia i sposób myślenia. Przygotowanie na kryzys staje się tu formą odpowiedzialności za siebie i swoich bliskich. To podejście może być interpretowane jako przeciwieństwo biernego polegania na systemie oraz zachęta do większej samodzielności. Warto jednak zauważyć, że tematyka preppingowa bywa różnie oceniana. Krytycy wskazują, że nadmierne skupienie się na potencjalnych zagrożeniach może prowadzić do lęku i izolacji. Książka Dzikiego Preppersa stara się jednak zachować równowagę – nie straszy, lecz uczy i pokazuje konkretne rozwiązania. Autor przekonuje, że przygotowanie nie jest oznaką pesymizmu, lecz przejawem rozsądku i dalekowzroczności. Styl książki jest klarowny i rzeczowy, co sprawia, że nawet bardziej złożone zagadnienia są łatwe do zrozumienia. Pisarz posługuje się językiem prostym, momentami bezpośrednim, co dodatkowo wzmacnia przekaz. Dzięki temu czytelnik ma poczucie, że obcuje z praktykiem, a nie teoretykiem. 

Podsumowując, Kompletny przewodnik przetrwania. Biblia preppersa to rozbudowana i wartościowa publikacja, która łączy w sobie elementy poradnika, podręcznika oraz refleksji nad współczesnym światem. Książka nie tylko dostarcza konkretnych umiejętności i wiedzy, ale także skłania do zastanowienia się nad własnym poziomem przygotowania oraz zależnością od otaczającej nas infrastruktury. W obliczu rosnącej niepewności globalnej może stanowić cenne źródło inspiracji i praktycznych wskazówek dla każdego, kto chce poczuć się bardziej niezależny i bezpieczny. Przyznam, że jestem tą pozycją zachwycona. Nie znalazłam na naszym rynku nic bardziej rozbudowanego, rzetelnego a jednocześnie tak przystępnie napisanego. 

Książkę do recenzji otrzymałam dzięki Uprzejmości Autora Dziki Preppers.

Rosyjska Nawałnica

 Winston Churchill 

„Komunizm to równość w nędzy.” 

 

     Książka Wojna o wszystko. Studia nad konfliktem polsko‑sowieckim 1919–1920–1921 wydana przez Instytut Pamięci Narodowej stanowi jedną z najważniejszych współczesnych publikacji poświęconych wojnie polsko-sowieckiej. Jest to praca zbiorowa pod redakcją uznanych historyków, która w sposób pogłębiony analizuje wydarzenia lat 1919–1921 – okresu kluczowego dla przetrwania odrodzonego państwa polskiego. Już sam tytuł sugeruje, że nie była to zwykła wojna graniczna, lecz konflikt o charakterze egzystencjalnym, w którym stawką było „wszystko”: niepodległość, system polityczny, a nawet tożsamość narodowa. Aby właściwie zrozumieć znaczenie tej publikacji, należy odwołać się do kontekstu historycznego. Polska, która odzyskała niepodległość w 1918 roku po ponad stu latach zaborów, znajdowała się w niezwykle trudnej sytuacji. Granice państwa nie były ustalone, gospodarka była wyniszczona, a społeczeństwo podzielone doświadczeniami zaborów. W tym samym czasie na wschodzie rozwijała się Rosja bolszewicka, która – kierując się ideologią komunistyczną – dążyła do rozszerzenia rewolucji na Europę. Polska znalazła się więc na drodze ekspansji bolszewizmu, stając się pierwszą przeszkodą w realizacji tych planów. 

Autorzy książki przekonują, że konflikt polsko-sowiecki nie był przypadkowym starciem, lecz wynikał z głębokiej sprzeczności interesów i ideologii. Z jednej strony stało państwo polskie, dążące do utrzymania suwerenności i budowy demokratycznego systemu, z drugiej zaś bolszewicka Rosja, która chciała narzucić swoją wizję świata opartą na rewolucji i dyktaturze proletariatu. W tym sensie wojna ta była starciem dwóch cywilizacji politycznych, a nie jedynie walką o terytorium. Jednym z najważniejszych walorów książki jest jej wieloaspektowość. Publikacja nie ogranicza się do opisu działań militarnych, choć te zajmują w niej istotne miejsce. Pisarze szczegółowo analizują przebieg kampanii wojennych, strategie dowódców, logistykę oraz znaczenie poszczególnych bitew, w tym Bitwy Warszawskiej – jednego z przełomowych momentów w historii Europy. Jednocześnie jednak książka wykracza poza historię wojskowości, podejmując także zagadnienia polityczne, społeczne i kulturowe. 

Szczególną uwagę zwraca wykorzystanie źródeł historycznych. Autorzy sięgnęli nie tylko po dokumenty polskie, ale również po materiały sowieckie, często wcześniej niedostępne dla badaczy. Dzięki temu możliwe było ukazanie konfliktu z szerszej perspektywy oraz zweryfikowanie wielu utrwalonych w historiografii opinii. Wprowadzenie źródeł rosyjskich i ukraińskich pozwala lepiej zrozumieć motywacje strony sowieckiej oraz mechanizmy podejmowania decyzji w kierownictwie bolszewickim. Kolejnym istotnym elementem książki jest analiza propagandy i wojny informacyjnej. Badacze pokazują, że konflikt polsko-sowiecki toczył się nie tylko na froncie, ale również w sferze ideologicznej. Propaganda bolszewicka przedstawiała Polskę jako państwo imperialistyczne i reakcyjne, natomiast propaganda polska ukazywała wojnę jako obronę cywilizacji europejskiej przed „czerwoną zarazą”. Te narracje miały ogromne znaczenie dla mobilizacji społeczeństw oraz kształtowania opinii międzynarodowej. W książce poruszono także kwestie społeczne, takie jak postawy ludności cywilnej wobec wojny, rola mniejszości narodowych czy wpływ konfliktu na życie codzienne. Autorzy zwracają uwagę, że wojna była doświadczeniem nie tylko dla żołnierzy, ale dla całego społeczeństwa. Zniszczenia, migracje ludności, problemy gospodarcze i napięcia społeczne były nieodłącznym elementem tego okresu. 

Nie bez znaczenia jest również wymiar międzynarodowy analizowanego konfliktu. Pisarze podkreślają, że zwycięstwo Polski miało ogromne konsekwencje dla Europy. Powstrzymanie Armii Czerwonej pod Warszawą zatrzymało rozprzestrzenianie się rewolucji bolszewickiej na Zachód, co mogło wpłynąć na losy wielu państw europejskich. W tym sensie wojna polsko-sowiecka była wydarzeniem o znaczeniu nie tylko regionalnym, ale wręcz globalnym. Publikacja IPN podejmuje także refleksję nad pamięcią historyczną i sposobem interpretacji wojny polsko-sowieckiej w różnych okresach. Autorzy wskazują, że w czasach PRL temat ten był często przedstawiany w sposób jednostronny, podporządkowany ideologii komunistycznej. Dopiero po 1989 roku możliwe stało się prowadzenie bardziej obiektywnych badań, a książka „Wojna o wszystko” jest jednym z efektów tego procesu. Warto również zwrócić uwagę na aktualność poruszanej tematyki. Analiza konfliktu z lat 1919–1921 pozwala lepiej zrozumieć współczesne relacje międzynarodowe, zwłaszcza w kontekście polityki Rosji i napięć w Europie Wschodniej. Mechanizmy imperialne, propaganda czy znaczenie geopolityki pozostają bowiem aktualne również dziś. Dzięki temu książka ma nie tylko wartość historyczną, ale także edukacyjną i refleksyjną. 

Pod względem formy publikacja jest wymagająca – obszerna, bogata w szczegóły i oparta na analizie naukowej. Nie jest to lektura lekka, lecz raczej skierowana do czytelników zainteresowanych historią na poziomie bardziej zaawansowanym. Jednak właśnie ta szczegółowość i rzetelność stanowią o jej największej wartości. 

Podsumowując, „Wojna o wszystko” to dzieło, które w sposób kompleksowy i nowatorski przedstawia konflikt polsko-sowiecki. Dzięki wykorzystaniu nowych źródeł, szerokiemu spojrzeniu na problem oraz pogłębionej analizie autorzy tworzą obraz wojny jako wydarzenia przełomowego nie tylko dla Polski, ale i dla całej Europy. Książka ta stanowi ważny wkład w rozwój historiografii i pozwala lepiej zrozumieć zarówno przeszłość, jak i wyzwania współczesnego świata. 

Książkę do recenzji otrzymałam od Instytutu Pamięci Narodowej

Film (nie)polski

 „Film nigdy nie jest niewinny – zawsze coś mówi o świecie, w którym powstał.” – Krzysztof Kieślowski 

 

      Książka Filmowcy w rzeczywistości politycznej Polski Ludowej, wydana przez Instytut Pamięci Narodowej, stanowi istotny wkład w badania nad historią kultury i sztuki w okresie PRL. Publikacja ta podejmuje temat niezwykle złożony – relacji między środowiskiem filmowym a systemem politycznym państwa komunistycznego. W przeciwieństwie do wielu wcześniejszych opracowań, które skupiały się głównie na analizie dzieł filmowych lub biografiach twórców, książka ta ukazuje filmowców jako uczestników rzeczywistości politycznej, zmuszonych do funkcjonowania w warunkach ograniczonej wolności i silnej kontroli ideologicznej. Jednym z najważniejszych zagadnień poruszanych w książce jest rola filmu jako narzędzia propagandy w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Władze traktowały kino jako środek kształtowania świadomości społecznej oraz utrwalania pożądanego obrazu historii i teraźniejszości. Film nie był więc jedynie formą ekspresji artystycznej, lecz także instrumentem politycznym. Twórcy filmowi znajdowali się w sytuacji, w której ich działalność była uzależniona od decyzji instytucji państwowych, takich jak urzędy cenzury czy struktury partyjne. Każdy scenariusz, a często także gotowy film, musiał uzyskać akceptację władz, co znacząco ograniczało swobodę twórczą. 

Autorzy tekstów zawartych w tomie zwracają uwagę na różnorodność postaw filmowców wobec systemu. Niektórzy z nich decydowali się na współpracę z władzą, widząc w tym możliwość realizowania swoich projektów i osiągania sukcesów zawodowych. Inni próbowali zachować niezależność, podejmując subtelną grę z cenzurą – ukrywając krytyczne treści pod warstwą metafory, symbolu czy aluzji. Byli również tacy, którzy otwarcie sprzeciwiali się systemowi, co często prowadziło do ich marginalizacji, zakazów pracy, a nawet represji. Książka ukazuje więc środowisko filmowe jako zróżnicowane i pełne wewnętrznych napięć, a nie jednorodne czy jednoznacznie podporządkowane władzy. Szczególnie interesującym aspektem publikacji jest analiza mechanizmów kontroli stosowanych przez państwo. Cenzura nie ograniczała się jedynie do eliminowania niepożądanych treści, lecz wpływała także na sam proces twórczy. Filmowcy, świadomi istniejących ograniczeń, często sami dostosowywali swoje pomysły do oczekiwań władz, zanim jeszcze trafiły one do oceny urzędników. W ten sposób system kontroli działał nie tylko zewnętrznie, lecz także wewnętrznie – poprzez autocenzurę. Pisarze książki pokazują, jak ten mechanizm kształtował język filmu oraz sposób opowiadania o rzeczywistości. 

Publikacja zwraca również uwagę na znaczenie instytucji filmowych, takich jak zespoły filmowe, które w PRL pełniły kluczową rolę w organizacji produkcji filmowej. Z jednej strony dawały one twórcom pewien zakres autonomii, z drugiej jednak były podporządkowane systemowi politycznemu. Kierownicy zespołów często musieli balansować między oczekiwaniami władz a potrzebami artystów, co czyniło ich rolę niezwykle trudną i odpowiedzialną. Istotnym walorem książki jest jej wieloaspektowość. Składające się na nią artykuły prezentują różne podejścia badawcze – od analiz historycznych, przez studia przypadków, aż po interpretacje konkretnych zjawisk kulturowych. Dzięki temu czytelnik otrzymuje szeroki obraz funkcjonowania filmu w PRL, uwzględniający zarówno kontekst polityczny, jak i społeczny czy instytucjonalny. Taka struktura sprawia, że publikacja ma charakter interdyscyplinarny i może zainteresować nie tylko historyków, lecz także filmoznawców, kulturoznawców oraz wszystkich, którzy chcą lepiej zrozumieć mechanizmy działania państwa komunistycznego. 

Pozycja Filmowcy w rzeczywistości politycznej Polski Ludowej ma także istotne znaczenie dla współczesnego odbiorcy. Pozwala bowiem spojrzeć na znane filmy z nowej perspektywy – jako na dzieła powstające w określonych warunkach politycznych, a nie jedynie jako autonomiczne utwory artystyczne. Uświadamia, że wiele decyzji twórczych było wynikiem kompromisów lub prób ominięcia ograniczeń narzuconych przez system. Tym samym publikacja przyczynia się do głębszego zrozumienia historii polskiego kina oraz jego związków z rzeczywistością społeczną i polityczną. 

Podsumowując, omawiana książka stanowi wartościowe i pogłębione opracowanie, które ukazuje złożoność relacji między filmowcami a władzą w okresie PRL. Dzięki szerokiemu ujęciu tematu oraz różnorodności perspektyw badawczych publikacja ta pozwala lepiej zrozumieć zarówno mechanizmy funkcjonowania systemu komunistycznego, jak i strategie przetrwania oraz działania twórców filmowych. Jest to pozycja ważna nie tylko dla badaczy, lecz także dla wszystkich zainteresowanych historią Polski i jej kultury. 

Książkę do recenzji otrzymałam od Instytutu Pamięci Narodowej

W odmętach służb

 

„W czasie wojny prawda jest tak cenna, że musi być chroniona przez straż kłamstw.” – Winston Churchill

Książka „Szpiedzy. Wzloty i upadki KGB w Stanach Zjednoczonych” autorstwa Panów Johna Earla Haynesa, Harveya Klehra oraz Aleksandra Wasiliewa jest jedną z najważniejszych publikacji dotyczących działalności radzieckiego wywiadu na terenie Stanów Zjednoczonych w XX wieku. Autorzy podejmują próbę szczegółowego przedstawienia skali infiltracji amerykańskich instytucji przez agentów Związku Radzieckiego oraz ukazują, jak ogromną rolę w rywalizacji między mocarstwami odgrywały działania wywiadowcze. Książka łączy w sobie cechy pracy historycznej i reportażu, ponieważ oprócz analizy dokumentów zawiera również opisy konkretnych wydarzeń oraz sylwetki osób zaangażowanych w działalność szpiegowską. Jednym z najważniejszych elementów tej publikacji jest jej oparcie na materiałach archiwalnych. Szczególną rolę odegrał tu Pan Aleksandr Wasiliew, który w latach dziewięćdziesiątych uzyskał dostęp do części archiwów KGB. W czasie pracy sporządzał szczegółowe notatki z dokumentów dotyczących działalności radzieckiego wywiadu. Materiały te stały się podstawą do napisania książki i pozwoliły autorom odtworzyć wiele operacji szpiegowskich, które przez dziesięciolecia pozostawały tajemnicą. Dzięki temu publikacja dostarcza czytelnikom nowych informacji i uzupełnia wiedzę na temat historii zimnej wojny.

Pisarze opisują początki działalności radzieckiego wywiadu w Stanach Zjednoczonych już w latach trzydziestych XX wieku. W tym okresie Związek Radziecki starał się zdobywać informacje o polityce, gospodarce oraz technologii amerykańskiej. Wiele działań wywiadowczych było prowadzonych przez agentów działających pod przykrywką dyplomatów, dziennikarzy czy naukowców. Jednocześnie tworzono rozbudowaną sieć współpracowników wśród obywateli amerykańskich, którzy przekazywali informacje do Moskwy Szczególnie intensywny rozwój radzieckiej działalności wywiadowczej nastąpił w czasie II wojny światowej. Wówczas Związek Radziecki i Stany Zjednoczone byli formalnie sojusznikami w walce z III Rzeszą, jednak mimo to radzieckie służby nie zaprzestały zbierania informacji o swoim partnerze. Autorzy opisują liczne przypadki infiltracji instytucji rządowych oraz środowisk naukowych. Radzieccy agenci starali się zdobywać dane dotyczące nowych technologii, planów politycznych oraz strategii wojskowych Stanów Zjednoczonych.

Jednym z najważniejszych wątków książki jest sprawa szpiegostwa związanego z programem atomowym Stanów Zjednoczonych. Podczas II wojny światowej Amerykanie prowadzili tajny projekt badawczy mający na celu stworzenie broni jądrowej. Radziecki wywiad zdołał jednak zdobyć wiele informacji na temat tych prac. Dzięki działalności agentów przekazywano do Moskwy szczegółowe dane dotyczące badań nad bombą atomową. Pisarze podkreślają, że zdobycie tych informacji miało ogromne znaczenie dla rozwoju radzieckiego programu nuklearnego i przyczyniło się do przyspieszenia prac nad pierwszą radziecką bombą atomową. W książce przedstawiono także sylwetki wielu osób zaangażowanych w działalność szpiegowską. Autorzy pokazują, że motywacje agentów były bardzo różne. Część z nich kierowała się przekonaniami ideologicznymi i wierzyła w idee komunizmu. W okresie wielkiego kryzysu gospodarczego w latach trzydziestych niektórzy Amerykanie postrzegali Związek Radziecki jako alternatywę dla kapitalizmu i uważali współpracę z nim za działanie w imię sprawiedliwości społecznej. Inni natomiast podejmowali współpracę z radzieckim wywiadem z powodów finansowych lub osobistych.

Panowie zwracają również uwagę na działania amerykańskiego kontrwywiadu. W wielu przypadkach FBI i inne służby przez długi czas nie były świadome skali infiltracji. Dopiero po zakończeniu wojny i rozpoczęciu zimnej wojny rozpoczęto bardziej intensywne działania mające na celu wykrywanie agentów radzieckich. W książce opisano liczne śledztwa, procesy sądowe oraz operacje kontrwywiadowcze, które doprowadziły do ujawnienia części siatki szpiegowskiej. Dużą zaletą książki jest sposób, w jaki autorzy łączą analizę historyczną z narracją opartą na konkretnych przykładach. Dzięki temu czytelnik może lepiej zrozumieć mechanizmy działania wywiadu oraz skalę operacji prowadzonych przez KGB. Jednocześnie publikacja pokazuje, jak skomplikowana była rywalizacja między mocarstwami w okresie zimnej wojny i jak ważną rolę odgrywały w niej działania prowadzone w tajemnicy.

Podsumowując, „Szpiedzy. Wzloty i upadki KGB w Stanach Zjednoczonych” to obszerna i rzetelna praca historyczna, która pozwala spojrzeć na historię zimnej wojny z perspektywy działalności wywiadowczej. Autorzy wykorzystali unikalne materiały archiwalne, dzięki czemu mogli przedstawić wiele nowych faktów dotyczących radzieckiego szpiegostwa w Stanach Zjednoczonych. Książka ukazuje zarówno sukcesy radzieckiego wywiadu, jak i jego porażki, a także pokazuje, jak wielki wpływ tajne operacje mogły mieć na politykę międzynarodową. Jest to publikacja, która nie tylko poszerza wiedzę historyczną, ale także skłania do refleksji nad rolą informacji i tajnych służb w kształtowaniu współczesnego świata.

Książkę do recenzji otrzymałam od Instytutu Pamięci Narodowej

Chrześcijanie na świecie

https://www.facebook.com/stanislaw.bruchal?locale=pl_PL
 

„Jeśli Bóg jest na pierwszym miejscu, wszystko inne jest na właściwym miejscu.”

— Augustyn z Hippony

Współczesny świat bardzo często postrzega Strefę Gazy wyłącznie przez pryzmat konfliktów zbrojnych, napięć politycznych oraz trudnej sytuacji humanitarnej. Informacje pojawiające się w mediach skupiają się głównie na aktualnych wydarzeniach i sporach między różnymi stronami konfliktu. W takiej perspektywie łatwo zapomnieć, że ten niewielki obszar ma niezwykle bogatą historię kulturową i religijną, która sięga wielu stuleci wstecz. Książka Chrześcijanie w Strefie Gazy. Zapomniana historia autorstwa Pana Georg aRöwekampa ma na celu przypomnienie czytelnikom o tym mniej znanym aspekcie przeszłości regionu. Autor przedstawia historię chrześcijan żyjących w Gazie, ukazując ich znaczenie dla rozwoju religii, kultury i życia społecznego na Bliskim Wschodzie. Jednym z najważniejszych tematów poruszonych w książce jest powstanie i rozwój pierwszych wspólnot chrześcijańskich w Gazie. Już w pierwszych wiekach naszej ery chrześcijaństwo zaczęło się rozprzestrzeniać w różnych częściach Imperium Rzymskiego, a Gaza stała się jednym z miejsc, gdzie nowa religia znalazła swoich wyznawców. Początkowo chrześcijanie stanowili niewielką społeczność, która musiała funkcjonować wśród innych religii i tradycji. Z czasem jednak ich liczba rosła, a wspólnota zaczęła odgrywać coraz większą rolę w życiu miasta. Pisarz opisuje rozwój pierwszych kościołów, działalność duchownych oraz wpływ chrześcijaństwa na codzienne życie mieszkańców.

Szczególnie interesującym elementem historii Gazy jest rozwój życia monastycznego. W okolicach miasta powstawały liczne klasztory, w których mnisi prowadzili życie poświęcone modlitwie, pracy oraz nauce. Te ośrodki religijne były nie tylko miejscami duchowego rozwoju, lecz także ważnymi centrami kultury i edukacji. Mnisi kopiowali księgi, prowadzili studia teologiczne oraz przyczyniali się do zachowania wielu tekstów religijnych i filozoficznych. Dzięki temu Gaza była w pewnym okresie ważnym ośrodkiem życia intelektualnego w regionie. Autor książki zwraca również uwagę na zmiany historyczne, które wpływały na sytuację chrześcijan w Gazie. Region ten przez wieki znajdował się pod panowaniem różnych imperiów i państw, takich jak Bizancjum czy późniejsze władze muzułmańskie. Każda zmiana polityczna przynosiła nowe wyzwania dla lokalnej społeczności chrześcijańskiej. Mimo trudności, prześladowań czy ograniczeń, wielu chrześcijan pozostawało w regionie i starało się zachować swoją wiarę oraz tradycje. Pisarz pokazuje, że historia tej społeczności jest historią wytrwałości, przystosowania się do zmieniających się warunków oraz dążenia do zachowania własnej tożsamości.

W książce ważne miejsce zajmuje również opis współczesnej sytuacji chrześcijan w Gazie. Obecnie ich liczba jest znacznie mniejsza niż w przeszłości, jednak nadal stanowią oni część lokalnej społeczności. Autor podkreśla, że życie w regionie objętym konfliktami jest bardzo trudne dla wszystkich mieszkańców, niezależnie od wyznania.

Chrześcijanie muszą mierzyć się z problemami ekonomicznymi, ograniczeniami w podróżowaniu oraz niepewną przyszłością. Mimo to wielu z nich pozostaje w swojej ojczyźnie, starając się pielęgnować tradycje religijne i przekazywać je kolejnym pokoleniom. Istotną wartością książki jest także sposób, w jaki Autor przedstawia historię. Pan Georg Röwekamp opiera się na licznych źródłach historycznych, dokumentach oraz badaniach archeologicznych. Dzięki temu czytelnik otrzymuje nie tylko opowieść o przeszłości, ale także rzetelne opracowanie naukowe. Jednocześnie styl książki jest przystępny i zrozumiały, co sprawia, że mogą po nią sięgnąć nie tylko specjaliści, lecz także osoby zainteresowane historią lub kulturą Bliskiego Wschodu. Książka skłania również do refleksji nad sposobem, w jaki postrzegamy historię. Często skupiamy się na wydarzeniach politycznych i militarnych, zapominając o losach zwykłych ludzi oraz o dziedzictwie kulturowym różnych społeczności. Pisarz przypomina, że historia regionów takich jak Gaza jest znacznie bardziej złożona i wielowymiarowa, niż może się wydawać na pierwszy rzut oka. Przedstawiając losy chrześcijan w Gazie, pokazuje on, jak ważne jest zachowanie pamięci o przeszłości oraz zrozumienie różnorodności kulturowej świata.

Podsumowując, Chrześcijanie w Strefie Gazy. Zapomniana historia to książka, która pozwala spojrzeć na Gazę z zupełnie innej perspektywy. Autor ukazuje region nie tylko jako miejsce konfliktów, lecz także jako przestrzeń o bogatej historii religijnej i kulturowej. Przedstawiona w niej historia chrześcijan jest świadectwem wytrwałości, wiary oraz zdolności przetrwania w trudnych warunkach. Dzięki temu książka nie tylko poszerza wiedzę czytelnika, lecz także zachęca do refleksji nad znaczeniem historii i pamięci o przeszłości.

Książkę do recenzji otrzymałąm od Wydawnictwa Święty Wojciech.

To co złe

 „Wojna jest tylko tchórzliwą ucieczką od problemów pokoju.”

— Thomas Mann

Powieść Być taki, jak on napisana przez Panią Weronikę Kingę Gresztę to poruszająca historia osadzona w realiach II wojny światowej. Autorka przedstawia w niej losy ludzi żyjących w czasie jednego z najtragiczniejszych okresów w historii. Książka nie jest jedynie opowieścią o wojnie, lecz przede wszystkim historią o człowieczeństwie, moralnych wyborach oraz wewnętrznej przemianie bohatera. Czytelnik obserwuje, jak w świecie pełnym przemocy, strachu i nienawiści rodzą się wątpliwości, współczucie oraz pragnienie naprawienia zła. Akcja powieści rozgrywa się w 1943 roku, w czasie gdy Europa pogrążona jest w wojnie, a Polska znajduje się pod niemiecką okupacją. W tym trudnym i niebezpiecznym świecie poznajemy głównego bohatera – młodego niemieckiego żołnierza SS, Hansa Töfela. Na początku książki jest on człowiekiem całkowicie oddanym ideologii nazistowskiej. Został wychowany w przekonaniu, że jego naród jest lepszy od innych, a wykonywanie rozkazów jest najważniejszym obowiązkiem żołnierza. Hans nie zastanawia się nad konsekwencjami swoich działań, ponieważ wierzy, że działa w słusznej sprawie.

Życie bohatera zaczyna się jednak zmieniać, gdy spotyka młodą Żydówkę, która mimo trudnych warunków w getcie stara się pomagać rannym i potrzebującym. Dziewczyna wyróżnia się odwagą, empatią i ogromną siłą charakteru. Jej postawa robi na Hansie ogromne wrażenie. Po raz pierwszy zaczyna on dostrzegać, że ludzie, których dotąd uważał za wrogów, są tak naprawdę niewinnymi ofiarami wojny i niesprawiedliwego systemu. Spotkanie z dziewczyną sprawia, że w bohaterze pojawia się wewnętrzny konflikt. Z jednej strony jest żołnierzem, który powinien bezwzględnie wykonywać rozkazy swoich przełożonych. Z drugiej strony zaczyna kierować się własnym sumieniem i współczuciem dla cierpiących ludzi. Hans coraz częściej zastanawia się nad tym, czy ideologia, w którą wierzył przez całe życie, rzeczywiście jest słuszna. Dostrzega brutalność wojny oraz okrucieństwo systemu, którego jest częścią.

Jednym z najważniejszych tematów powieści jest przemiana wewnętrzna głównego bohatera. Hans stopniowo zaczyna rozumieć, że każdy człowiek ma taką samą wartość, niezależnie od swojego pochodzenia, religii czy narodowości. Ta refleksja prowadzi go do trudnych decyzji. Postanawia pomóc dziewczynie z getta, mimo że zdaje sobie sprawę, iż taka decyzja może kosztować go życie. Jego wybór pokazuje ogromną odwagę i gotowość do przeciwstawienia się niesprawiedliwości. Pisarka w swojej powieści zwraca także uwagę na siłę propagandy oraz wpływ ideologii na ludzkie myślenie. Pokazuje, że wielu ludzi w czasach wojny było wychowywanych w przekonaniu o słuszności określonych poglądów. W takich warunkach bardzo trudno było samodzielnie ocenić, co jest dobre, a co złe. Historia Hansa udowadnia jednak, że nawet w takich sytuacjach człowiek może zmienić swoje myślenie i zacząć kierować się własnym sumieniem.

Ważnym elementem książki jest również przedstawienie codziennego życia w czasie wojny. Autorka ukazuje trudne warunki, w jakich żyli ludzie w okupowanej Polsce. Strach, głód, niepewność jutra oraz ciągłe zagrożenie były częścią codzienności wielu osób. Szczególnie dramatyczna była sytuacja Żydów zamkniętych w gettach, którzy każdego dnia musieli walczyć o przetrwanie. Dzięki temu czytelnik może lepiej zrozumieć, jak trudne były realia tamtych czasów. Książka porusza także temat odpowiedzialności za własne czyny. Bohater stopniowo uświadamia sobie, że nie może usprawiedliwiać swoich działań jedynie wykonywaniem rozkazów. Zaczyna rozumieć, że każdy człowiek ponosi moralną odpowiedzialność za swoje decyzje. Ta świadomość staje się jednym z najważniejszych elementów jego przemiany.

Podsumowując, Być taki, jak on to niezwykle poruszająca i skłaniająca do refleksji powieść. Pisarka pokazuje w niej, że nawet w najciemniejszych momentach historii człowiek może odnaleźć w sobie dobro i odwagę, aby przeciwstawić się złu. Historia Hansa uczy czytelników, że każdy ma możliwość zmiany i że nigdy nie jest za późno, aby zacząć postępować zgodnie z własnym sumieniem. Dzięki ważnemu przesłaniu oraz emocjonującej fabule książka pozostaje w pamięci czytelnika na długo i zachęca do głębokiego zastanowienia się nad naturą człowieka oraz jego wyborami.

Książkę do recenzji otrzymałam od Wydawnictwa AlterNatywne