Polska Słowiańska

Literatura od wieków pozwala człowiekowi przekraczać granice tego, co znane i racjonalne. Dzięki niej możemy wejść w świat, w którym codzienność spotyka się z tajemnicą, a rzeczy pozornie niemożliwe zaczynają wydawać się prawdopodobne. Tak właśnie dzieje się w powieści „Kikimora” Pani Agnieszki Korol. Autorka wykorzystuje motywy słowiańskiej mitologii, elementy fantastyczne i atmosferę niepokoju, aby opowiedzieć historię, która nie jest jedynie rozrywką. To także opowieść o człowieku, jego stosunku do natury, tradycji, pamięci oraz o granicach ludzkiego poznania.

Jednym z najważniejszych tematów książki jest zderzenie współczesnego, racjonalnego sposobu myślenia z dawnymi wierzeniami. Człowiek XXI wieku jest przyzwyczajony do tego, że niemal wszystko można wytłumaczyć. Nauka pozwala opisywać zjawiska przyrodnicze, medycyna wyjaśnia procesy zachodzące w organizmie, technologia pomaga kontrolować przestrzeń i czas. Tymczasem „Kikimora” prowadzi czytelnika do świata, w którym takie przekonanie okazuje się niewystarczające.

Główną bohaterką powieści jest Alina Żyłka, dziennikarka, która przyjeżdża do Gontów. Początkowo miejsce to może wydawać się spokojne, niemal odcięte od zwyczajnego świata. Jednak bardzo szybko okazuje się, że pod powierzchnią pozornego spokoju kryją się wydarzenia, których nie da się łatwo wytłumaczyć. Tajemnicza atmosfera wsi, niezwykłe zachowania ludzi oraz śmierć letników sprawiają, że bohaterka zaczyna interesować się tym, co naprawdę dzieje się wokół niej. Alina jest osobą racjonalną. Próbuje analizować fakty, szukać przyczyn, wyciągać logiczne wnioski. Jej zawód również wpływa na sposób, w jaki patrzy na świat. Jako dziennikarka jest przyzwyczajona do zadawania pytań i sprawdzania informacji. Jednak z czasem przekonuje się, że rzeczywistość Gontów nie daje się zamknąć w prostych schematach.

Ten motyw wydaje się szczególnie ważny, ponieważ pokazuje ograniczenia ludzkiego rozumu. Człowiek bardzo często zakłada, że jeżeli czegoś nie potrafi udowodnić, to dana rzecz nie istnieje. „Kikimora” stawia pod znakiem zapytania takie podejście. Nie oznacza to, że Pisarka zachęca do odrzucenia racjonalności. Wręcz przeciwnie – pokazuje, że logiczne myślenie jest potrzebne, ale nie musi oznaczać całkowitego zamknięcia na tajemnicę. Istotnym elementem powieści jest obecność słowiańskich bóstw i demonów. Pojawiają się między innymi Mokosz, Weles, Perun, Leszy, rusałki, strzygi, utopce, mamuny, Licho oraz tytułowa Kikimora. Dla współczesnego odbiorcy część tych nazw może brzmieć obco. Tym bardziej interesujące jest to, że Pani Agnieszka Korol przypomina o dawnych wierzeniach Słowian, które przez wieki funkcjonowały w kulturze ludowej.

Dzisiaj znacznie lepiej znamy mitologię grecką czy rzymską. Potrafimy wymienić Zeusa, Atenę, Afrodytę, Hadesa czy Posejdona. Coraz większą popularnością cieszy się również mitologia nordycka. Tymczasem słowiańskie wierzenia często pozostają na marginesie kultury popularnej. „Kikimora” może więc pełnić również funkcję przypominającą. Pokazuje, że rodzima mitologia jest równie bogata, tajemnicza i ciekawa.

 

Obecność dawnych istot nie jest w powieści jedynie ozdobą. Demonologia słowiańska zostaje wykorzystana do budowania znaczeń. Każda z tych postaci wiąże się z określonym obszarem życia człowieka, przyrody albo śmierci. Dzięki temu świat przedstawiony nabiera głębszego wymiaru. Szczególnie ważna staje się natura. Las, woda, ziemia czy burza nie są jedynie tłem wydarzeń. Można odnieść wrażenie, że przyroda posiada własną siłę i własne prawa. W dawnych wierzeniach człowiek nie uważał się za całkowitego pana świata. Żył blisko natury, był od niej zależny i musiał respektować jej rytm. Wiedział, że las może dawać pożywienie, ale może również być miejscem niebezpiecznym. Woda mogła ratować życie, ale mogła także je odebrać.

W „Kikimorze” ten dawny sposób patrzenia na rzeczywistość powraca. Natura staje się przestrzenią, której nie można bezkarnie podporządkowywać własnym potrzebom. Człowiek, który przekracza granice, może ponieść konsekwencje. Można więc odczytywać powieść jako komentarz dotyczący współczesnego stosunku ludzi do środowiska. Człowiek przez wieki coraz mocniej podporządkowywał sobie naturę. Wycinał lasy, osuszał tereny, budował drogi, miasta i fabryki. Przyroda coraz częściej była traktowana nie jak przestrzeń, z którą należy współistnieć, ale jak zasób, który można wykorzystać. Pani Agnieszka Korol przypomina, że takie podejście może być niebezpieczne. Świat naturalny nie jest czymś martwym i obojętnym. W powieści zyskuje on niemal własny głos. Słowiańskie demony i bóstwa można więc interpretować jako symboliczne uosobienie sił natury, które wymykają się ludzkiej kontroli.

Bardzo interesujący jest również motyw lasu. W literaturze las od dawna symbolizuje przestrzeń tajemnicy. Jest miejscem, w którym człowiek traci orientację, przestaje mieć kontrolę nad otoczeniem i zostaje zmuszony do konfrontacji z tym, czego się boi. W baśniach las bywa miejscem próby. Bohater wchodzi do niego jako jedna osoba, a wychodzi odmieniony. Podobny mechanizm można dostrzec w „Kikimorze”. Gonty i otaczająca je natura stają się przestrzenią, w której zwyczajne zasady przestają obowiązywać. Alina musi zmierzyć się nie tylko z tym, co dzieje się wokół niej, ale także z własnym sposobem rozumienia świata.

Ta przemiana bohaterki jest jednym z ciekawszych elementów powieści. Początkowo patrzy na wydarzenia z dystansem, próbuje je racjonalizować. Z czasem jednak zaczyna dostrzegać, że rzeczywistość jest bardziej skomplikowana. Nie oznacza to całkowitego porzucenia logiki. Bohaterka raczej poszerza swoje spojrzenie. Można powiedzieć, że jej droga symbolizuje spotkanie dwóch światów: nowoczesności i tradycji. Alina reprezentuje współczesnego człowieka, który nauczył się ufać faktom i dowodom. Gonty natomiast reprezentują przestrzeń pamięci, dawnych historii i wierzeń. Dopiero zderzenie tych dwóch perspektyw pozwala bohaterce zobaczyć pełniejszy obraz rzeczywistości.  Książka porusza także temat pamięci kulturowej. Każde społeczeństwo posiada historie, legendy i opowieści przekazywane z pokolenia na pokolenie. Czasami wydają się one niepotrzebne, ponieważ dotyczą świata, który już nie istnieje. Jednak literatura pokazuje, że dawne opowieści nadal mogą mówić o problemach współczesności.

Mity nigdy nie były jedynie historiami o niezwykłych istotach. Wyrażały lęki, pragnienia i zasady obowiązujące w danej społeczności. Przestrzegały przed określonymi zachowaniami, uczyły szacunku wobec przyrody i pomagały człowiekowi tłumaczyć rzeczy, których nie rozumiał. Dlatego wykorzystanie słowiańskich wierzeń w „Kikimorze” ma znaczenie większe niż tylko stworzenie interesującego świata. Autorka pokazuje, że dawne wyobrażenia mogą nadal służyć do opowiadania o współczesnych problemach.

Tytułowa Kikimora jest tego dobrym przykładem. W słowiańskich wierzeniach była istotą związaną z przestrzenią domową, skrytą, niepokojącą i często wprowadzającą chaos. Sam wybór tej postaci na tytuł książki jest znaczący. Kikimora symbolizuje to, co ukryte. Jest czymś, co istnieje na granicy widzialnego i niewidzialnego. Można więc uznać ją za metaforę całej powieści. Pod pozornie zwyczajną rzeczywistością znajduje się drugi świat – świat dawnych sił, tradycji oraz tajemnic. Książka porusza również temat ludzkiego lęku. Strach nie zawsze wynika z bezpośredniego zagrożenia. Często boimy się tego, czego nie rozumiemy. Niepewność może być bardziej przerażająca niż konkretne niebezpieczeństwo. Właśnie dlatego obecność istot wywodzących się z mitologii działa na wyobraźnię czytelnika.

Jednocześnie Autorka nie tworzy historii całkowicie mrocznej. Ważnym elementem powieści jest także humor. Dzięki temu opowieść nie staje się ciężka. Połączenie tajemnicy, fantastyki i lżejszych momentów sprawia, że książka zachowuje dynamikę. Ciekawy jest również sposób łączenia różnych gatunków literackich. „Kikimora” zawiera elementy fantasy, kryminału i powieści obyczajowej. Tajemnicze zgony sprawiają, że pojawia się zagadka wymagająca rozwiązania. Czytelnik razem z bohaterką próbuje odkryć prawdę. Elementy fantastyczne powodują jednak, że rozwiązanie nie musi być zgodne z zasadami znanymi z klasycznego kryminału.

Takie połączenie gatunków sprawia, że historia staje się nieprzewidywalna. Czytelnik nie może być pewien czy dane wydarzenie ma logiczne wyjaśnienie, czy należy już do świata nadprzyrodzonego. Ważnym problemem jest również granica między wiarą a wiedzą. Człowiek często przeciwstawia te dwa pojęcia. Wierzyć oznacza dla wielu osób przyjmować coś bez dowodu, natomiast wiedzieć – posiadać potwierdzenie. Powieść Pani Agnieszki Korol pokazuje jednak, że granica ta nie zawsze jest oczywista.

Czy brak dowodu oznacza automatycznie brak istnienia? Czy człowiek naprawdę zna wszystkie mechanizmy świata? To pytania, które można sobie zadawać podczas lektury.

 

Z filozoficznego punktu widzenia powieść przypomina o ludzkiej ograniczoności. Człowiek posiada ogromną wiedzę, ale wciąż istnieją rzeczy, których nie rozumie. Im więcej odkrywamy, tym częściej uświadamiamy sobie, jak wiele pozostaje nieznane. Dlatego bardzo ważnym motywem „Kikimory” jest pokora. Współczesny człowiek łatwo przyzwyczaja się do poczucia kontroli. Chce kontrolować swoje otoczenie, czas, informacje, naturę, a nawet relacje. Tymczasem świat przedstawiony w książce pokazuje, że istnieją granice. Natura nie zawsze podporządkowuje się człowiekowi. Przeszłość nie znika tylko dlatego, że próbujemy o niej zapomnieć. Dawne wierzenia nadal pozostają częścią kultury, nawet jeżeli nie traktujemy ich dosłownie. Można zatem powiedzieć, że „Kikimora” jest również opowieścią o potrzebie zachowania równowagi. Ani całkowite odrzucenie racjonalności, ani bezkrytyczne przyjmowanie wszystkiego nie wydaje się właściwym rozwiązaniem. Najważniejsza staje się otwartość.

Człowiek powinien zadawać pytania, ale jednocześnie nie zakładać, że zna już wszystkie odpowiedzi. W tym sensie Alina może być postacią reprezentującą współczesnego czytelnika. Podobnie jak ona wchodzimy do świata Gontów z pewnym dystansem. Kolejne wydarzenia sprawiają jednak, że zaczynamy zastanawiać się nad własnymi przekonaniami. Powieść ma również wartość edukacyjną. Może zachęcać do zainteresowania się kulturą słowiańską. Dla wielu czytelników spotkanie z Mokoszą, Leszym, Welesem czy Kikimorą może być pierwszym kontaktem z tymi postaciami. W ten sposób literatura popularna pomaga przywracać elementy rodzimego dziedzictwa kulturowego. Warto także zwrócić uwagę na rolę kobiet w tej opowieści. Sama Alina jest bohaterką samodzielną, myślącą i aktywną. Nie jest osobą biernie obserwującą wydarzenia. Próbuje zrozumieć sytuację, szuka informacji i konfrontuje się z tajemnicą. Interesujące jest również wykorzystanie postaci Mokoszy, jednego z najważniejszych żeńskich bóstw słowiańskich, związanego między innymi z ziemią, kobiecością, płodnością i losem. Obecność takich motywów może dodatkowo wzmacniać kobiecą perspektywę powieści. „Kikimora” pokazuje także, jak silny wpływ na człowieka posiada miejsce, w którym żyje. Gonty nie są zwykłą lokalizacją. Wieś ma własną historię i pamięć. Przeszłość pozostawia po sobie ślady, nawet jeśli kolejni mieszkańcy próbują o niej zapomnieć. Motyw miejsca posiadającego pamięć jest bardzo interesujący. Domy, lasy, wsie czy miasta mogą być nośnikami historii. Człowiek przychodzi i odchodzi, ale przestrzeń pozostaje. W literaturze często to właśnie ona przechowuje tajemnice wcześniejszych pokoleń.

W „Kikimorze” teraźniejszość nie może zostać całkowicie oddzielona od przeszłości. Dawne historie wciąż wpływają na życie bohaterów. To przypomnienie, że również w rzeczywistym świecie przeszłość kształtuje teraźniejszość, nawet jeśli nie zawsze zdajemy sobie z tego sprawę.

 

Ostatecznie „Kikimora” Pani Agnieszki Korol jest czymś więcej niż opowieścią o słowiańskich demonach. Można ją odczytać jako historię o człowieku, który musi ponownie nauczyć się patrzeć na świat. Powieść przypomina, że racjonalność jest ogromną wartością, ale nie powinna prowadzić do przekonania, że człowiek jest w stanie całkowicie podporządkować sobie rzeczywistość. Potrzebna jest również ciekawość, szacunek i pokora. Największą siłą książki jest właśnie połączenie starego z nowym. Współczesna bohaterka spotyka się ze światem dawnych wierzeń. Nowoczesność zderza się z tradycją. Racjonalność spotyka tajemnicę. Cywilizacja konfrontuje się z naturą. Dzięki temu czytelnik może zadać sobie pytanie, czy naprawdę jesteśmy tak bardzo oddzieleni od ludzi żyjących setki lat temu. Być może zmieniły się nasze narzędzia, wiedza i sposób życia, ale podstawowe emocje pozostały podobne. Nadal boimy się nieznanego. Nadal próbujemy zrozumieć świat. Nadal tworzymy historie, które pomagają nam oswoić lęk. Właśnie dlatego dawne mity mogą być aktualne również dzisiaj.

Najważniejszym przesłaniem „Kikimory” wydaje mi się więc przypomnienie, że człowiek powinien zachować szacunek wobec świata, którego jest częścią. Nie wszystko można posiadać, kontrolować i podporządkować własnej woli. Dotyczy to zarówno natury, jak i historii czy kultury.  Pani Agnieszka Korol wykorzystuje słowiańską demonologię, by przypomnieć o potrzebie uważności. Las może być czymś więcej niż tylko przestrzenią pełną drzew. Legenda może zawierać pamięć dawnych pokoleń. Stary przesąd może być śladem sposobu, w jaki nasi przodkowie próbowali tłumaczyć rzeczywistość.

Dlatego pytanie, czy czytelnik wierzy w Kikimorę, wcale nie musi być najważniejsze. O wiele istotniejsze jest to, czy po przeczytaniu książki zacznie inaczej patrzeć na otaczający go świat. Być może największa wartość tej powieści polega właśnie na tym, że przypomina o istnieniu rzeczy, o których współczesny człowiek często zapomina – o znaczeniu tradycji, sile natury, bogactwie własnej kultury oraz o tym, że nawet w świecie pełnym technologii nadal istnieje miejsce na tajemnicę. „Kikimora” uczy również, że opowieści dawnych pokoleń nie muszą być martwym elementem przeszłości. Mogą zostać opowiedziane na nowo i wykorzystane do rozmowy o współczesnych problemach. Dzięki temu mitologia słowiańska przestaje być wyłącznie przedmiotem badań historyków i etnografów, a staje się żywym elementem literatury. Właśnie dlatego książkę Agnieszki Korol można uznać za interesujące spotkanie współczesności z przeszłością. Z jednej strony otrzymujemy historię pełną tajemnicy i fantastycznych istot, z drugiej – refleksję nad człowiekiem i jego miejscem w świecie. Ostatecznie „Kikimora” pozostawia czytelnika z ważnym pytaniem: czy wszystko, czego nie rozumiemy, powinniśmy natychmiast odrzucać?

 

Być może czasami warto dopuścić możliwość, że rzeczywistość jest bardziej skomplikowana niż nasze wyobrażenia o niej. Nie oznacza to rezygnacji z rozumu. Oznacza jedynie zgodę na to, że człowiek nie musi znać odpowiedzi na każde pytanie. I właśnie w tej przestrzeni pomiędzy wiedzą a tajemnicą, współczesnością a dawną wiarą, człowiekiem a naturą rozgrywa się najciekawszy wymiar „Kikimory”. To książka, która poprzez fantastykę przypomina o bardzo realnej prawdzie: człowiek jest tylko częścią świata, a nie jego absolutnym władcą.

Książkę do recenzji otrzymałam dzięki uprzejmości Autorki.

 

Sąsiedzi i rozliczenie

     „Wołyń przypomina, jak szybko sąsiedztwo może zostać zniszczone przez nacjonalizm, strach i pogardę wobec drugiego człowieka.”




         Historia relacji polsko-ukraińskich w pierwszej połowie XX wieku należy do najbardziej skomplikowanych, bolesnych i zarazem najbardziej podatnych na uproszczenia obszarów historii Europy Środkowo-Wschodniej. Jest to historia dwóch narodów, które przez stulecia funkcjonowały w tej samej przestrzeni geograficznej, politycznej i kulturowej, a jednocześnie coraz wyraźniej formułowały własne, często wzajemnie sprzeczne aspiracje narodowe. Wspólne sąsiedztwo nie oznaczało bowiem wyłącznie konfliktu. Oznaczało również codzienność: handel, pracę, życie w tych samych miejscowościach, kontakty rodzinne, wzajemne wpływy językowe i kulturowe. Tym bardziej dramatyczne wydaje się to, że w warunkach wojny, okupacji oraz radykalizacji ideologicznej przestrzeń sąsiedztwa mogła przekształcić się w przestrzeń przemocy. 

Książka Pana Bartosza Januszewskiego „Nie tylko Wołyń. Polacy i Ukraińcy – krótka historia najtrudniejszego ćwierćwiecza 1918–1945” podejmuje próbę przedstawienia tego niezwykle trudnego fragmentu wspólnej historii. Już tytuł publikacji zawiera istotną wskazówkę interpretacyjną. Autor nie ogranicza opowieści wyłącznie do Wołynia i wydarzeń 1943 roku. Przeciwnie – zachęca do spojrzenia na tragedię w perspektywie procesu historycznego, którego początki należy umieścić znacznie wcześniej. Aby zrozumieć wydarzenia II wojny światowej, nie wystarczy bowiem rozpocząć opowieści od masowych mordów na ludności polskiej. Konieczne jest przyjrzenie się konfliktom o granice po zakończeniu I wojny światowej, sytuacji ludności ukraińskiej w II Rzeczypospolitej, rozwojowi ukraińskiego nacjonalizmu, działalności Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów, polityce państwa polskiego, a następnie konsekwencjom okupacji sowieckiej i niemieckiej. Najważniejszym walorem takiego spojrzenia jest możliwość dostrzeżenia mechanizmów prowadzących do tragedii. Nie oznacza to relatywizowania odpowiedzialności sprawców ani poszukiwania usprawiedliwienia dla zbrodni. Wyjaśnienie genezy wydarzeń i ich usprawiedliwienie są dwiema zupełnie różnymi kategoriami. Historyk powinien pytać nie tylko o to, co się wydarzyło, ale również, dlaczego określone idee mogły zdobyć zwolenników, dlaczego nastąpiła radykalizacja części społeczeństwa i jakie warunki umożliwiły przekształcenie konfliktu politycznego w masową przemoc wobec ludności cywilnej.

Właśnie w takim ujęciu książka Pana Januszewskiego staje się czymś więcej niż opowieścią o konflikcie polsko-ukraińskim. Jest także studium procesów, które pokazują, jak niebezpieczne mogą być nacjonalizm oparty na wykluczeniu, zbiorowe poczucie krzywdy, polityczna radykalizacja oraz przekonanie, że realizacja narodowego celu usprawiedliwia przemoc wobec drugiego człowieka.

Dla polskiej pamięci historycznej rok 1918 posiada znaczenie wyjątkowe. Po 123 latach zaborów Polska odzyskała niepodległość. Data ta kojarzy się z triumfem idei niepodległościowej, odbudową państwa oraz spełnieniem marzeń kolejnych pokoleń Polaków. Nie można jednak zrozumieć konfliktów narodowościowych tego okresu bez zauważenia, że rozpad wielkich imperiów otworzył perspektywę niepodległości także przed innymi narodami Europy Środkowo-Wschodniej. Własne aspiracje państwowe posiadali również Ukraińcy. Problem polegał na tym, że polskie i ukraińskie projekty narodowe obejmowały częściowo te same terytoria. Szczególne znaczenie posiadały Galicja Wschodnia i Lwów. Dla Polaków Lwów stanowił jeden z najważniejszych ośrodków życia narodowego, nauki i kultury. Z miastem związane były polskie tradycje historyczne i instytucje. Jednocześnie dla ukraińskiego ruchu narodowego Galicja Wschodnia była jednym z obszarów, na których miało powstać przyszłe państwo ukraińskie.

Konflikt polsko-ukraiński po zakończeniu I wojny światowej był zatem nie tylko sporem o granicę. Był konfliktem dwóch projektów państwowych, które w pewnych punktach wzajemnie się wykluczały. To niezwykle istotne dla późniejszych wydarzeń. Dla polskiej strony zwycięstwo i utrzymanie tych ziem w granicach II Rzeczypospolitej stanowiło sukces procesu odbudowy państwa. Dla części Ukraińców oznaczało natomiast klęskę własnych aspiracji niepodległościowych. Już w tym momencie powstała fundamentalna różnica pamięci. To samo wydarzenie mogło być przez jedną społeczność postrzegane jako zwycięstwo, a przez drugą jako narodowa porażka. Historia wielokrotnie pokazuje, że takie rozbieżności mogą stać się źródłem długotrwałego napięcia, szczególnie wtedy, gdy nie powstają mechanizmy umożliwiające pokojowe funkcjonowanie różnych grup narodowych w jednym państwie.

Jednym z najważniejszych zagadnień koniecznych do zrozumienia okresu międzywojennego jest wielonarodowy charakter II Rzeczypospolitej. Odrodzona Polska nie była państwem jednolitym narodowo. W jej granicach znajdowały się liczne społeczności ukraińskie, żydowskie, białoruskie, niemieckie i inne. Stawiało to przed państwem ogromne wyzwanie. Należało zbudować wspólną strukturę polityczną obejmującą ludność różniącą się językiem, religią, kulturą, tradycją historyczną oraz poczuciem przynależności narodowej. Zadanie to okazało się niezwykle trudne. Relacje państwa polskiego z ludnością ukraińską były skomplikowane. Obok prób normalizacji stosunków występowały działania prowadzące do narastania poczucia dyskryminacji i marginalizacji części Ukraińców. Spory dotyczyły między innymi szkolnictwa, języka, reprezentacji politycznej, osadnictwa, własności ziemi oraz funkcjonowania ukraińskich instytucji społecznych i kulturalnych.

Szczególnie kontrowersyjnym elementem polityki władz II RP pozostaje pacyfikacja przeprowadzona w 1930 roku na terenie Galicji Wschodniej. Była ona odpowiedzią państwa na akcje sabotażowe ukraińskich nacjonalistów, lecz sposób jej przeprowadzenia prowadził do dalszego wzrostu napięcia między państwem a częścią ludności ukraińskiej. Nie oznacza to jednak, że całe społeczeństwo ukraińskie przyjęło program radykalnego nacjonalizmu. To bardzo ważne rozróżnienie. Społeczność ukraińska była wewnętrznie zróżnicowana. Istniały ugrupowania polityczne poszukujące metod legalnej działalności, środowiska umiarkowane, przedstawiciele duchowieństwa, inteligencji i chłopstwa, którzy nie identyfikowali się z programem terrorystycznym. Redukowanie wszystkich Ukraińców do działalności organizacji nacjonalistycznych byłoby zatem takim samym błędem metodologicznym jak traktowanie całego polskiego społeczeństwa jako jednolitego pod względem politycznym. 

Jednym z kluczowych problemów omawianego okresu jest rozwój radykalnego ukraińskiego nacjonalizmu. W 1929 roku powstała Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów. Jej działalność i ideologia miały ogromne znaczenie dla dalszego rozwoju konfliktu. W nacjonalizmie integralnym naród stawał się wartością nadrzędną. Jednostka była podporządkowana interesowi wspólnoty narodowej, natomiast przemoc mogła być postrzegana jako dopuszczalne narzędzie osiągania celów politycznych. Tego rodzaju ideologia stwarzała niezwykle niebezpieczny mechanizm moralny: jeżeli dobro narodu zostaje uznane za wartość absolutną, przeciwnik może przestać być postrzegany jako człowiek posiadający niezbywalne prawa, a zacząć być traktowany jako przeszkoda, którą należy usunąć. W okresie międzywojennym OUN stosowała terror polityczny. Jednym z najbardziej znanych wydarzeń było zabójstwo ministra spraw wewnętrznych Bronisława Pierackiego w 1934 roku.

Wydarzenia tego rodzaju pogłębiały konflikt. Państwo odpowiadało represjami, represje mogły wzmacniać poczucie krzywdy, a poczucie krzywdy stawało się argumentem wykorzystywanym przez radykałów. Powstawał mechanizm wzajemnego zaostrzania stanowisk. Właśnie ten aspekt historii wydaje mi się szczególnie istotny. Wielkie tragedie rzadko rozpoczynają się w chwili oddania pierwszego strzału. Zaczynają się wcześniej – od języka, ideologii i sposobu opisywania drugiego człowieka. Najpierw powstaje podział na „nas” i „ich”. Następnie „oni” stają się odpowiedzialni za nasze problemy. Później zostają przedstawieni jako zagrożenie. Wreszcie pojawia się przekonanie, że usunięcie ich jest warunkiem osiągnięcia dobra własnej wspólnoty. Jest to jeden z najbardziej uniwersalnych wniosków płynących z historii polsko-ukraińskiej pierwszej połowy XX wieku.

Wybuch II wojny światowej całkowicie zmienił sytuację na ziemiach zamieszkanych przez Polaków i Ukraińców. We wrześniu 1939 roku Polska została zaatakowana przez Niemcy, a następnie przez Związek Sowiecki. Państwo polskie utraciło kontrolę nad swoim terytorium, a mieszkańcy wschodnich województw II RP znaleźli się pod okupacją sowiecką.

 

Rozpad państwa miał konsekwencje wykraczające daleko poza zmianę administracji. Zniszczone zostały dotychczasowe struktury społeczne, polityczne i prawne. Okupacja sowiecka przyniosła represje, aresztowania, deportacje oraz terror skierowany przeciwko osobom uznawanym za przeciwników nowego systemu.

 

W takich warunkach wcześniejsze konflikty narodowościowe zaczęły funkcjonować w zupełnie nowym otoczeniu. Wojna nie stworzyła wszystkich istniejących wcześniej uprzedzeń i konfliktów, lecz radykalnie zwiększyła możliwość ich brutalnego ujawnienia. Prawo przestało chronić obywatela. Państwo przestało istnieć. Życie ludzkie gwałtownie straciło wartość.

Po niemieckim ataku na Związek Sowiecki w czerwcu 1941 roku sytuacja ponownie uległa zmianie. Na terenach zamieszkiwanych przez Polaków i Ukraińców rozpoczęła się okupacja niemiecka, której brutalność jeszcze bardziej pogłębiła proces rozpadu dotychczasowego porządku. Należy pamiętać, że była to przestrzeń, w której w krótkim czasie dochodziło do masowych zbrodni dokonywanych przez dwa totalitarne reżimy. Holocaust doprowadził do zagłady społeczności żydowskiej, która przez pokolenia stanowiła integralną część wielu miast i miasteczek regionu. Niemiecki terror dotykał również Polaków i Ukraińców. Z kolei represje sowieckie pozostawiły głęboką traumę wśród mieszkańców tych ziem. W takiej rzeczywistości przemoc zaczęła być traktowana jako element codzienności Najbardziej dramatycznym fragmentem historii przedstawianej przez Pana Januszewskiego pozostają wydarzenia związane z masowymi mordami na polskiej ludności cywilnej.

Wołyń stał się symbolem tej tragedii. W 1943 roku doszło tam do kulminacji antypolskiej akcji prowadzonej przez Ukraińską Powstańczą Armię oraz struktury ukraińskiego podziemia nacjonalistycznego. Celem stała się polska ludność cywilna zamieszkująca region. Szczególnie tragicznym symbolem pozostaje 11 lipca 1943 roku, określany jako „krwawa niedziela”, kiedy zaatakowano liczne polskie miejscowości. Istota tej tragedii polegała na tym, że ofiarami nie byli przede wszystkim żołnierze uczestniczący w regularnych działaniach wojennych. Ginęli cywile: kobiety, dzieci, osoby starsze, całe rodziny. Niszczone były społeczności istniejące na tych terenach od pokoleń. W tym miejscu szczególnie ważne staje się rozróżnienie pomiędzy konfliktem zbrojnym a zbrodnią skierowaną przeciwko ludności cywilnej. Wojna sama w sobie jest tragedią, jednak nawet wojna posiada określone granice. Celowe atakowanie bezbronnej ludności ze względu na jej narodowość stanowi przekroczenie jednej z najbardziej fundamentalnych granic moralnych. Jednocześnie tytuł książki Pana Januszewskiego przypomina: „Nie tylko Wołyń”. Tragedia nie ograniczyła się bowiem do jednego regionu ani do jednego momentu. Antypolska przemoc objęła również inne obszary, przede wszystkim Małopolskę Wschodnią. Jeżeli pamięć zostanie ograniczona wyłącznie do jednego miejsca, możemy nie dostrzec pełnego charakteru procesu, którego celem było usunięcie polskiej ludności z terenów uznawanych przez nacjonalistów ukraińskich za przyszłe ziemie państwa ukraińskiego.

Jednym z największych wyzwań związanych z opisywaniem konfliktów narodowościowych jest właściwe określenie odpowiedzialności. Z jednej strony konieczne jest jednoznaczne wskazywanie sprawców, organizacji i ideologii odpowiedzialnych za zbrodnie. Próba budowania pojednania poprzez przemilczanie faktów prowadzi do fałszu historycznego i jest niesprawiedliwa wobec ofiar. Z drugiej strony równie niebezpieczne jest przenoszenie odpowiedzialności sprawców na cały naród. Nie każdy Ukrainiec był członkiem OUN czy UPA. Nie każdy popierał mordowanie Polaków. Historia zna przypadki Ukraińców, którzy ostrzegali polskich sąsiadów, pomagali im w ucieczce, ukrywali zagrożonych, dostarczali żywność, a niekiedy płacili za taką pomoc własnym życiem. Ich historie mają ogromne znaczenie. Pokazują bowiem, że nawet w rzeczywistości zdominowanej przez terror człowiek nie zostaje całkowicie pozbawiony możliwości wyboru. Można podporządkować się ideologii, ale można jej również odmówić. Można uznać sąsiada za wroga tylko dlatego, że należy do innego narodu, ale można również zobaczyć w nim człowieka. To jedna z najważniejszych lekcji moralnych płynących z historii tego okresu.

Pełny obraz konfliktu wymaga również uwzględnienia polskich działań odwetowych. W odpowiedzi na ataki powstawały polskie oddziały samoobrony, działała Armia Krajowa i inne struktury podziemia. Dochodziło również do akcji odwetowych, podczas których ginęła ukraińska ludność cywilna. Fakt ten powinien być obecny w rzetelnym opisie historii. Nie oznacza jednak automatycznego zrównania wszystkich działań ani rezygnacji z analizy ich skali, przyczyn i celów. Zadaniem historyka nie jest stworzenie wygodnego rachunku, w którym każdej zbrodni jednej strony należy koniecznie przyporządkować identyczną zbrodnię drugiej. Historia wymaga większej precyzji. Trzeba analizować konkretne wydarzenia, ich sprawców, ofiary, intencje oraz okoliczności.

Jednocześnie właśnie działania odwetowe pokazują jeden z najbardziej tragicznych mechanizmów konfliktów etnicznych. Zabójstwo wywołuje potrzebę odwetu. Odwet staje się uzasadnieniem kolejnego odwetu. Odpowiedzialność konkretnego sprawcy zostaje zastąpiona odpowiedzialnością zbiorową. W pewnym momencie ludzie zaczynają ginąć nie dlatego, że cokolwiek zrobili, lecz dlatego, że należą do określonego narodu. Wtedy konflikt polityczny zamienia się w katastrofę moralną Jednym z najbardziej przejmujących aspektów refleksji nad wydarzeniami lat 1918–1945 jest uświadomienie sobie, że za pojęciami takimi jak „konflikt narodowościowy”, „czystka etniczna”, „akcja odwetowa” czy „wysiedlenie” kryją się konkretne ludzkie doświadczenia. Historia operuje liczbami. Liczby są konieczne, ponieważ pozwalają określić skalę wydarzeń. Jednocześnie posiadają pewną wadę – przy bardzo dużych wartościach człowiek przestaje być zdolny do wyobrażenia sobie rzeczywistego wymiaru tragedii. Za każdą liczbą znajdował się jednak człowiek. Ktoś miał rodzinę. Ktoś budował dom. Ktoś planował przyszłość swoich dzieci. Ktoś pracował na roli, ktoś prowadził sklep, ktoś był nauczycielem, księdzem, rzemieślnikiem. Ludzie ci nie postrzegali własnego życia jako fragmentu przyszłego podręcznika historii.

 

Właśnie dlatego pamięć o ofiarach powinna mieć charakter nie tylko statystyczny, lecz również indywidualny. W przeciwnym razie istnieje ryzyko, że ofiary staną się wyłącznie argumentem używanym w sporach politycznych Książka Pisarza prowokuje również do refleksji nad współczesną rolą historii. Historia polsko-ukraińska nie zakończyła się przecież w 1945 roku. Wydarzenia z pierwszej połowy XX wieku pozostawiły pamięć przekazywaną w rodzinach i społecznościach. Dla potomków ofiar nie jest to wyłącznie abstrakcyjny problem naukowy. Jest to historia ich rodzin. Dlatego oczekiwanie, że trudne wydarzenia zostaną po prostu zapomniane w imię współczesnych interesów politycznych, jest nie tylko nierealistyczne, lecz również moralnie wątpliwe. Pojednanie nie może oznaczać amnezji.

Jednocześnie pamięć nie może stać się usprawiedliwieniem dla współczesnej nienawiści. To niezwykle trudna równowaga. Dzisiejszy człowiek nie ponosi osobistej odpowiedzialności za zbrodnie dokonane przez osoby należące kilkadziesiąt lat wcześniej do tego samego narodu. Odpowiedzialność karna i moralna za konkretne czyny należy do ich sprawców. Współczesne społeczeństwa posiadają natomiast odpowiedzialność innego rodzaju – odpowiedzialność za sposób, w jaki odnoszą się do własnej historii. Mogą ją badać. Mogą o niej mówić. Mogą upamiętniać ofiary. Mogą również przyznać, że w historii własnej wspólnoty istniały wydarzenia, z których nie można być dumnym. Dojrzałość historyczna narodu nie polega przecież na przekonaniu, że jego przedstawiciele zawsze byli wyłącznie bohaterami i ofiarami. Polega na zdolności przyjęcia również prawdy niewygodnej To jedno z najważniejszych pytań, jakie pojawia się podczas lektury publikacji dotyczących konfliktów polsko-ukraińskich. Odpowiedź powinna brzmieć: nie tylko można, ale trzeba.

Jeżeli chcemy zapobiegać podobnym tragediom, musimy wiedzieć, jakie procesy do nich prowadzą. Nie wystarczy stwierdzić, że sprawcy byli źli. Trzeba również pytać, dlaczego określona ideologia zdobyła wpływy, dlaczego zwykli ludzie godzili się na przemoc, dlaczego sąsiedzi występowali przeciwko sąsiadom i w jaki sposób wojna niszczyła wcześniejsze normy moralne. Zrozumienie tych procesów nie zmniejsza odpowiedzialności sprawców. Przeciwnie – pozwala lepiej zrozumieć naturę odpowiedzialności. Człowiek nie staje się sprawcą masowej przemocy w społecznej próżni. Wcześniej ktoś tworzy ideologię. Ktoś wskazuje wroga. Ktoś rozpowszechnia propagandę. Ktoś przekonuje, że przemoc jest konieczna. Ktoś przestaje reagować na pierwsze przypadki łamania norm. Dlatego zbrodnie masowe posiadają swoją historię jeszcze zanim zostaną popełnione. Tytuł książki Pana Bartosza Januszewskiego można interpretować na kilku poziomach.

Najbardziej oczywiste znaczenie ma charakter geograficzny. Tragedia polskiej ludności podczas II wojny światowej nie ograniczała się wyłącznie do Wołynia. Istnieje jednak również znaczenie historyczne. „Nie tylko Wołyń” oznacza: nie tylko rok 1943. Nie tylko UPA. Nie tylko masowe mordy. Jeżeli chcemy zrozumieć tragedię, musimy zobaczyć wcześniejsze konflikty o granice, doświadczenie II Rzeczypospolitej, radykalizację nacjonalistyczną, działalność terrorystyczną, represje państwowe, okupację sowiecką, okupację niemiecką oraz stopniową destrukcję norm społecznych. Jest również trzecie znaczenie – moralne. Nie tylko sprawcy. Nie tylko ofiary. Również świadkowie, ludzie ratujący innych, osoby odmawiające uczestnictwa w przemocy, rodziny próbujące przetrwać pomiędzy walczącymi stronami. Historia jest zawsze bardziej skomplikowana niż polityczny slogan. Najważniejszym wnioskiem, jaki można wyprowadzić z lektury książki Januszewskiego, jest dla mnie świadomość, że przemoc masowa nie rozpoczyna się nagle. Najpierw zmienia się język. Człowiek przestaje być człowiekiem, a staje się przedstawicielem grupy. Nie jest już Janem czy Mykołą, sąsiadem, kolegą ze szkoły czy człowiekiem mieszkającym w domu obok. Staje się „Polakiem”, „Ukraińcem”, „wrogiem”, „okupantem”, „zdrajcą”.

Następnie pojawia się zbiorowa odpowiedzialność. Jeżeli przedstawiciel danej grupy popełnił zbrodnię, winni zaczynają być wszyscy. Jeżeli ktoś został skrzywdzony przez przedstawiciela innego narodu, każdy przedstawiciel tego narodu może zostać uznany za potencjalny cel odwetu. To moment niezwykle niebezpieczny. Znika odpowiedzialność indywidualna, będąca jednym z fundamentów moralności i prawa. W jej miejsce pojawia się logika plemienna. Historia Wołynia pokazuje, do czego taka logika może doprowadzić.

Czytając o wydarzeniach sprzed kilkudziesięciu lat, łatwo uznać je za zamknięty rozdział. Byłoby to jednak zbyt proste. Historia nie powtarza się mechanicznie, ale mechanizmy społeczne mogą powracać. Również współczesny świat zna język nienawiści, radykalizację, propagandę, dzielenie społeczeństw na „nas” i „ich”, tworzenie stereotypów narodowych oraz przypisywanie całym grupom odpowiedzialności za działania jednostek. Dlatego poznawanie historii konfliktu polsko-ukraińskiego powinno mieć wymiar nie tylko poznawczy, lecz także obywatelski. Historia uczy nas rozpoznawać moment, w którym patriotyzm przestaje oznaczać miłość do własnej ojczyzny, a zaczyna oznaczać pogardę dla cudzej. To fundamentalna różnica. Można kochać własny kraj bez nienawiści wobec sąsiada. Można pielęgnować własną kulturę bez negowania cudzej. Można pamiętać o własnych ofiarach bez uznawania współczesnych przedstawicieli innego narodu za winnych zbrodni dokonanych przez poprzednie pokolenia.

„Nie tylko Wołyń. Polacy i Ukraińcy – krótka historia najtrudniejszego ćwierćwiecza 1918–1945” Pana Bartosza Januszewskiego jest książką dotyczącą historii szczególnie trudnej, ponieważ dotyka zarówno polityki, ideologii i wojny, jak i najbardziej osobistego wymiaru ludzkiego cierpienia. Największą wartością publikacji jest osadzenie tragedii Wołynia w szerszym kontekście historycznym. Dzięki temu wydarzenia lat 1943–1944 nie jawią się jako nagły, niezrozumiały wybuch przemocy, lecz jako kulminacja procesów rozwijających się przez wcześniejsze dziesięciolecia. Nie oznacza to, że wcześniejsze konflikty usprawiedliwiały późniejsze zbrodnie. Nic nie usprawiedliwia świadomego mordowania bezbronnej ludności. Jednak bez poznania wcześniejszej historii nie jesteśmy w stanie zrozumieć, jak społeczeństwa dochodzą do momentu, w którym rzeczy wcześniej niewyobrażalne zaczynają być przedstawiane jako dopuszczalne. Historia polsko-ukraińska lat 1918–1945 pokazuje również dramatyczną cenę niespełnionych aspiracji narodowych, błędów politycznych, radykalnych ideologii, wojny i upadku struktur państwowych. Pokazuje, jak łatwo konflikt polityczny może przekształcić się w konflikt społeczny, a następnie w przemoc wymierzoną w zwykłych ludzi. Jednocześnie nie jest to historia pozbawiona przykładów człowieczeństwa. Obok sprawców byli ludzie, którzy ratowali sąsiadów. Obok nienawiści istniała solidarność. Obok podporządkowania się przemocy pojawiała się odmowa uczestnictwa w niej. Właśnie te indywidualne wybory przypominają, że historia nie jest abstrakcyjną siłą działającą niezależnie od ludzi. Tworzą ją konkretni ludzie poprzez swoje decyzje.

Dlatego pamięć o wydarzeniach Wołynia, Galicji Wschodniej i innych miejsc naznaczonych konfliktem powinna służyć przede wszystkim ofiarom. Nie powinny one być wykorzystywane jako argument przeciwko współczesnemu narodowi ukraińskiemu, ale nie powinny również zostać zapomniane w imię aktualnej polityki. Prawda i pojednanie nie są pojęciami przeciwstawnymi. Przeciwnie – pojednanie, które wymaga przemilczenia prawdy, pozostaje pojednaniem pozornym. Dojrzałe relacje między narodami wymagają zdolności do rozmowy również o wydarzeniach, które są bolesne, niewygodne i mogą prowadzić do sporów. Warunkiem takiej rozmowy powinno być jednak odrzucenie zarówno relatywizowania zbrodni, jak i odpowiedzialności zbiorowej.

Po lekturze książki Januszewskiego pozostaje zatem nie tylko wiedza dotycząca wydarzeń z lat 1918–1945, lecz również fundamentalne pytanie o sposób korzystania z historii. Czy pamięć ma służyć podtrzymywaniu dawnych konfliktów? Czy może stać się fundamentem bardziej odpowiedzialnej przyszłości? Wydaje się, że największym obowiązkiem wobec ofiar jest nie tylko zapamiętanie ich cierpienia, lecz również zrozumienie mechanizmów, które do tego cierpienia doprowadziły. Nie jesteśmy w stanie zmienić przeszłości. Nie możemy przywrócić życia zamordowanym ani cofnąć wydarzeń, które na dziesięciolecia zatruły relacje polsko-ukraińskie. Możemy jednak zdecydować, w jaki sposób będziemy o tej historii mówić. Możemy używać jej jako broni. Możemy również potraktować ją jako ostrzeżenie. Drugie rozwiązanie wydaje się znacznie trudniejsze, ponieważ wymaga jednocześnie pamięci, odwagi, uczciwości i zdolności do dostrzegania człowieka również po drugiej stronie narodowego konfliktu. Jest jednak jedyną drogą, która nadaje historycznej pamięci głębszy sens. W tym właśnie widzę szczególną wartość książki „Nie tylko Wołyń”. Przypomina ona, że za wielkimi hasłami politycznymi zawsze znajdują się ludzie, a konsekwencje radykalnych ideologii ostatecznie ponoszą najczęściej ci, którzy sami nie decydowali o polityce. Historia najtrudniejszego ćwierćwiecza stosunków polsko-ukraińskich powinna więc pozostać nie tylko przedmiotem badań historyków, lecz także ważną lekcją dla kolejnych pokoleń.

 

Lekcją mówiącą, że pamięć jest konieczna, prawda nie powinna podlegać negocjacjom, odpowiedzialność musi być nazywana po imieniu, ale dziedziczenie nienawiści nie jest obowiązkiem następnych pokoleń. Być może właśnie na tym polega najdojrzalsza forma pamięci historycznej: pamiętać o krzywdzie, oddać sprawiedliwość ofiarom, uczciwie mówić o sprawcach, a jednocześnie nie pozwolić, aby tragedia przeszłości stała się źródłem nowych tragedii.

Książkę do recenzji otrzymałam od Instytutu Pamięci Narodowej

 

Szkoła nie z obrazka

 

Są miejsca, które z założenia powinny kojarzyć się z bezpieczeństwem. Dom, niewielka miejscowość, szkoła. To przestrzenie codzienności, w których człowiek powinien czuć się spokojnie, ponieważ zna obowiązujące w nich zasady. Właśnie dlatego wykorzystanie takiego miejsca jako tła mrocznej historii może wywoływać większy niepokój niż umieszczenie akcji w przestrzeni od początku kojarzącej się z zagrożeniem.  Pan Sebastian Imielski w powieści „Szkoła na wzgórzu” wykorzystuje szkołę oraz zamkniętą społeczność, aby stworzyć historię, w której pozorna zwyczajność stopniowo zaczyna pękać. Pod jej powierzchnią kryją się tajemnice, dawne wydarzenia i pytania, na które nie wszyscy chcą odpowiadać.

„Szkoła na wzgórzu” jest thrillerem, który można czytać przede wszystkim dla zagadki kryminalnej i napięcia, jednak byłoby niesprawiedliwe sprowadzenie tej powieści wyłącznie do pytania o rozwiązanie tajemnicy. Znacznie ciekawsze okazuje się to, co dzieje się wokół niej. Autor pokazuje społeczność, w której przeszłość nie została naprawdę przepracowana. Można próbować o niej nie mówić, można udawać, że pewne wydarzenia zostały zapomniane, ale milczenie nie sprawia, że przestają istnieć. Przeciwnie – czasami właśnie dzięki milczeniu przeszłość zyskuje największą władzę nad teraźniejszością.

Głównym bohaterem powieści jest Sylwester Cichy, który rozpoczyna pracę jako nauczyciel języka polskiego w szkole w Sławinie. Przyjazd do nowego miejsca powinien oznaczać początek kolejnego etapu jego życia. Początkowo nic nie wskazuje na to, że szkoła stanie się dla niego przestrzenią znacznie bardziej niebezpieczną, niż można byłoby przypuszczać. Stopniowo jednak Cichy zaczyna dostrzegać rzeczy, które nie pozwalają mu pozostać obojętnym. Ważną rolę odgrywa tutaj samo środowisko szkolne. Szkoła jest miejscem szczególnym, ponieważ łączy wiele różnych światów. Są w niej nauczyciele, uczniowie, dyrekcja i rodzice. Istnieją formalne zasady, ale obok nich funkcjonują również zasady niepisane. Każda taka społeczność tworzy własną hierarchię. Jedni posiadają większy wpływ, inni pozostają podporządkowani. Nie wszystkie konflikty wychodzą na powierzchnię, nie wszystkie problemy zostają nazwane. Placówką kieruje małżeństwo Mechów. Już samo przedstawienie szkoły jako miejsca posiadającego własną strukturę zależności sprawia, że czytelnik zaczyna się zastanawiać, jak wiele może pozostawać niewidoczne dla osoby przychodzącej z zewnątrz. Cichy właśnie taką osobą jest. Nie zna wszystkich dawnych historii i powiązań. Dzięki temu może dostrzec to, co dla innych stało się normalnością.

Sytuacja zmienia się dramatycznie, kiedy znika jedna z uczennic. Zaginięcie młodej dziewczyny staje się punktem, od którego zwyczajna szkolna rzeczywistość zaczyna odsłaniać swoje drugie oblicze. Cichy nie potrafi przejść obok tej sprawy obojętnie. Zaczyna interesować się wydarzeniem, zadawać pytania i szukać informacji. Wtedy teraźniejszość spotyka się z przeszłością.

Okazuje się bowiem, że dwadzieścia pięć lat wcześniej zaginęła inna dziewczyna, której nigdy nie odnaleziono. Dwa wydarzenia oddzielone ćwierćwieczem zaczynają tworzyć niepokojący wzór. Czy jest to przypadek? Czy pomiędzy sprawami istnieje związek? A jeżeli istnieje, dlaczego przez tyle lat nikt nie dotarł do prawdy? Ten element fabuły jest niezwykle charakterystyczny dla dobrego thrillera. Zagadka nie dotyczy już tylko tego, co dzieje się obecnie. Bohater musi zacząć odkopywać historię miejsca, w którym się znalazł. Każda odpowiedź może prowadzić do kolejnego pytania, a osoby, które początkowo wydawały się nieistotne, mogą posiadać wiedzę mającą ogromne znaczenie. Cichy rozpoczyna własne dochodzenie, a pomaga mu dziennikarz Karol Zawada, który przed laty zajmował się wcześniejszym zaginięciem. To połączenie dwóch perspektyw – nauczyciela znajdującego się wewnątrz szkolnego środowiska oraz dziennikarza pamiętającego dawną sprawę – pozwala stopniowo łączyć elementy przeszłości i teraźniejszości.

Jednym z najciekawszych motywów „Szkoły na wzgórzu” jest dla mnie właśnie pamięć. Człowiek często zakłada, że czas rozwiązuje problemy. Mówimy, że pewne wydarzenia należą do przeszłości, że trzeba żyć dalej, że po wielu latach nie ma sensu wracać do dawnych spraw. Ale czy czas rzeczywiście może unieważnić krzywdę? Jeżeli ktoś zaginął, rodzina nie otrzymała odpowiedzi, a sprawa pozostała niewyjaśniona, upływ kolejnych lat nie sprawia przecież, że pytania znikają. Zmieniają się jedynie ludzie, którzy je zadają. W powieści Pana Imielskiego przeszłość można potraktować niemal jak kolejnego bohatera. Jest niewidoczna, a jednak stale obecna. Wpływa na zachowania ludzi i atmosferę miejsca. Powraca wtedy, kiedy najmniej jest oczekiwana. To, co miało zostać pogrzebane, zaczyna wychodzić na powierzchnię. Szczególnie mocno wiąże się z tym motyw milczenia.

Milczenie samo w sobie nie musi oznaczać winy. Człowiek może milczeć ze strachu. Może nie być pewny tego, co widział. Może obawiać się konsekwencji. Może uznać, że dana sprawa go nie dotyczy. Problem zaczyna się jednak wtedy, kiedy milczenie wielu osób tworzy system pozwalający ukrywać prawdę. W małych społecznościach takie mechanizmy mogą działać szczególnie silnie. Ludzie znają się od lat. Łączą ich więzi rodzinne, zawodowe i towarzyskie. Jedna osoba zna tajemnicę drugiej, ktoś komuś kiedyś pomógł, ktoś inny posiada wobec kogoś zobowiązanie. W takiej rzeczywistości ujawnienie prawdy może oznaczać znacznie więcej niż rozwiązanie jednej zagadki. Może zachwiać całym układem relacji.

Dlatego jednym z najważniejszych pytań pojawiających się podczas lektury nie jest dla mnie wyłącznie: „Co się wydarzyło?” Znacznie bardziej interesujące brzmi: „Kto wiedział?” A zaraz po nim pojawia się kolejne: „Dlaczego milczał?”

To właśnie takie pytania sprawiają, że thriller przestaje być prostą zabawą z czytelnikiem polegającą na odnalezieniu sprawcy. Zaczyna dotyczyć ludzkich wyborów.

 

Można przecież nie uczestniczyć bezpośrednio w złu, a mimo to pozwolić mu istnieć. Wystarczy odwrócić wzrok. Nie zadać pytania. Uznać, że lepiej się nie mieszać. Powiedzieć sobie, że prawdopodobnie ktoś inny zajmie się sprawą. W tym kontekście bardzo ważna staje się postać Sylwestra Cichego. Jego siła nie polega na tym, że posiada wszystkie odpowiedzi. Przeciwnie – znajduje się w miejscu, którego historii dopiero się uczy. Jego najważniejszą cechą okazuje się niezgoda na obojętność. Cichy pyta tam, gdzie inni woleliby pozostawić ciszę. A zadawanie pytań może być niebezpieczne. W thrillerach często największe zagrożenie pojawia się nie wtedy, gdy bohater niczego nie wie, ale właśnie wtedy, gdy zaczyna rozumieć zbyt wiele. Dopóki pozostaje obojętny, nie stanowi dla nikogo problemu. Dopiero kolejne odkrycia sprawiają, że może naruszyć porządek budowany przez lata.

„Szkoła na wzgórzu” opowiada więc również o cenie ciekawości i cenie prawdy. Lubimy mówić, że prawda zawsze jest wartością. W rzeczywistości prawda potrafi być destrukcyjna. Może zniszczyć reputację, relacje, kariery i wyobrażenie o ludziach, których znaliśmy przez całe życie. Może sprawić, że trzeba będzie na nowo ocenić własną przeszłość. Nie oznacza to jednak, że należy z niej rezygnować. Wręcz przeciwnie. Im bardziej ktoś próbuje ukryć prawdę, tym ważniejsze staje się pytanie o powód tego milczenia.

Interesujący jest także sam tytuł powieści. „Szkoła na wzgórzu” brzmi początkowo niemal niewinnie. Można wyobrazić sobie budynek stojący ponad miejscowością, widoczny z daleka, będący jednym z jej najważniejszych punktów. Jednak wraz z rozwojem historii znaczenie tytułu może stawać się coraz bardziej niepokojące. Wzgórze jest miejscem znajdującym się ponad otoczeniem. Z jego szczytu można wiele zobaczyć. Paradoksalnie szkoła znajdująca się wysoko może jednocześnie skrywać rzeczy, których przez lata nikt nie chciał dostrzec. To interesująca sprzeczność: miejsce widoczne dla wszystkich może przechowywać tajemnice niewidoczne dla większości. Równie istotny jest wybór szkoły jako centrum kryminalnej historii. Gdyby akcja rozgrywała się w opuszczonym domu czy odizolowanym lesie, czytelnik od początku spodziewałby się zagrożenia. Szkoła działa inaczej. Jest znajoma. Każdy zna dźwięk szkolnego korytarza, klasy, pokoju nauczycielskiego czy dzwonka. I właśnie ta zwyczajność potęguje niepokój.

Najbardziej przerażające nie jest bowiem zło, które od początku wygląda jak zło. Znacznie bardziej przeraża możliwość, że może ono przez lata funkcjonować obok codzienności. Ludzie mogą rano przychodzić do pracy, prowadzić rozmowy, pić kawę, prowadzić lekcje, wracać do swoich domów i jednocześnie nosić w sobie wiedzę dotyczącą wydarzeń, o których nigdy nie zdecydowali się powiedzieć. To jeden z powodów, dla których zamknięta społeczność tak dobrze sprawdza się w thrillerze. Czytelnik zaczyna podejrzewać niemal każdego. Każda rozmowa może posiadać drugie znaczenie. Każde przemilczenie zaczyna zwracać uwagę. Człowiek, który wydaje się sympatyczny, może coś ukrywać, ale równie dobrze podejrzane zachowanie może mieć zupełnie niewinne wyjaśnienie.

Autor może dzięki temu prowadzić z czytelnikiem grę. Odbiorca próbuje wyprzedzić bohatera, tworzy własne teorie, ocenia postacie i zastanawia się, które informacje są naprawdę ważne. Dobry thriller wykorzystuje właśnie tę potrzebę. Nie pozwala czytelnikowi pozostawać biernym obserwatorem. Zmusza go do nieustannego analizowania wydarzeń. Istotny jest również psychologiczny wymiar strachu. Zagrożenie nie musi przyjmować postaci bezpośredniej przemocy. Czasami znacznie skuteczniejsza jest świadomość, że ktoś wie o naszych działaniach. Że jesteśmy obserwowani. Że pytanie, które zadaliśmy, wywołało reakcję, której się nie spodziewaliśmy. Niepewność działa na wyobraźnię mocniej niż jednoznaczność. Dopóki nie wiadomo, komu można ufać, nawet pozornie zwyczajna rozmowa może stać się źródłem napięcia. W takim świecie bohater musi nie tylko poszukiwać prawdy, ale również nieustannie oceniać ludzi znajdujących się wokół niego. Ważnym elementem książki jest też zderzenie jednostki z grupą. Jedna osoba może zacząć zadawać pytania, ale grupa posiada ogromną siłę. Może ignorować, wyśmiewać, podważać wiarygodność albo próbować przekonać człowieka, że widzi problem tam, gdzie go nie ma. Wtedy pojawia się niezwykle ważne pytanie: jak długo jesteśmy gotowi ufać własnym obserwacjom, jeśli wszyscy wokół przekonują nas, że się mylimy? To problem wykraczający poza ramy kryminału. Dotyczy ludzkiej psychiki. Człowiek jest istotą społeczną i naturalnie poszukuje potwierdzenia swoich ocen u innych. Jeżeli wszyscy reagują inaczej niż on, może zacząć podważać własny osąd. Dlatego bohater poszukujący prawdy potrzebuje nie tylko inteligencji, ale również odwagi. Nie chodzi przy tym o odwagę rozumianą jako brak strachu. Znacznie ciekawsza jest odwaga człowieka, który boi się, ale mimo wszystko nie rezygnuje.

Można również zastanowić się, dlaczego historie dotyczące zaginięć są tak mocno oddziałującym motywem literatury kryminalnej. Morderstwo, choć tragiczne, daje pewność dotyczącą losu ofiary. Zaginięcie pozostawia pustkę. Nie ma odpowiedzi. Nie wiadomo, czy należy mieć nadzieję, czy rozpocząć żałobę. Dla bliskich osoby zaginionej czas może w pewnym sensie się zatrzymać. Każda wiadomość może być przełomem. Każdy telefon może przynieść odpowiedź. Każde nowe odkrycie może obudzić nadzieję, która wcześniej niemal wygasła. Jeżeli natomiast po wielu latach dochodzi do podobnego wydarzenia, przeszłość natychmiast ożywa. To, co zostało uznane za dawną tragedię, nagle może okazać się częścią większej historii. I właśnie tutaj „Szkoła na wzgórzu” wykorzystuje jeden z najbardziej interesujących mechanizmów thrillera – powtarzalność.

 

Dwadzieścia pięć lat to wystarczająco długo, aby zmienili się ludzie, szkoła i miejscowość. Jednocześnie jest to czas wystarczająco krótki, aby nadal żyły osoby pamiętające wcześniejsze wydarzenia. Przeszłość i teraźniejszość zaczynają się więc przenikać. Czy współczesne wydarzenia są konsekwencją dawnych? Czy ktoś powtarza wcześniejszy schemat? Czy odpowiedź na teraźniejszą zagadkę znajduje się w historii sprzed ćwierćwiecza? Takie pytania podtrzymują napięcie, ponieważ czytelnik wie, że rozwiązanie może wymagać spojrzenia znacznie dalej niż na ostatnie wydarzenia. Książka skłania również do refleksji nad odpowiedzialnością dorosłych za młodych ludzi. Szkoła powinna być przestrzenią, w której dziecko może liczyć na ochronę. Kiedy właśnie z takim miejscem zaczynają wiązać się tajemnice i zagrożenie, naruszona zostaje jedna z podstawowych zasad bezpieczeństwa. Dorosły posiada przewagę wynikającą z wieku, doświadczenia i pozycji. Młody człowiek musi w pewnym stopniu ufać systemowi stworzonemu przez dorosłych. Jeśli ten system zawodzi, konsekwencje mogą być dramatyczne. Dlatego zaginięcie uczennicy nie jest wyłącznie elementem kryminalnej układanki. Jest również symbolem porażki świata dorosłych, którzy mieli zapewniać bezpieczeństwo.

Można powiedzieć, że w powieści Pana Imielskiego prawdziwa tajemnica nie znajduje się wyłącznie w odpowiedzi na pytanie o los zaginionych osób. Tajemnicą pozostaje również mechanizm, który pozwala pewnym wydarzeniom przez lata pozostawać niewyjaśnionymi. To właśnie najbardziej niepokoi. Jednego człowieka można się bać. Znacznie trudniej poradzić sobie ze świadomością, że problem może być większy niż pojedyncza osoba. „Szkoła na wzgórzu” pokazuje także, jak złudne może być pierwsze wrażenie. Nowe miejsce oglądane oczami przybysza wydaje się początkowo zwyczajne. Dopiero z czasem drobne elementy zaczynają do siebie nie pasować.

Tak również często budowany jest strach w rzeczywistym życiu. Najpierw pojawia się niewielki dyskomfort. Coś wydaje się dziwne, ale trudno określić, dlaczego. Potem dochodzi kolejny szczegół. Następnie następny. W pewnym momencie człowiek uświadamia sobie, że to, co brał za przypadek, może nim nie być. Właśnie wtedy rodzi się prawdziwy lęk. Nie z pewności. Z podejrzenia. Dlatego pozycję tę można czytać jako historię o odkrywaniu kolejnych warstw rzeczywistości. Pierwsza jest zwyczajna. Druga budzi niepokój. Pod trzecią znajdują się wydarzenia sprzed lat. A im głębiej bohater próbuje dotrzeć, tym trudniejsze staje się wycofanie. Prawda posiada bowiem szczególną właściwość: kiedy człowiek zobaczy jej fragment, trudno ponownie udawać, że niczego nie wie. To chyba jedna z najmocniejszych refleksji, jakie może pozostawić ta powieść. Cichy mógłby przecież uznać, że sprawa go nie dotyczy. Jest nauczycielem, a nie policjantem. Mógłby wykonywać swoją pracę i pozostawić śledztwo odpowiednim służbom. Jednak wtedy musiałby zaakceptować własną obojętność. Jego zaangażowanie pokazuje więc konflikt pomiędzy bezpieczeństwem a sumieniem. Czasami najbezpieczniej jest nie wiedzieć. Jeżeli już jednak wiemy, pojawia się odpowiedzialność.

Co zrobić z poznaną prawdą? Czy powiedzieć o niej innym? Czy zaryzykować własny spokój? Czy walczyć o odpowiedź dotyczącą człowieka, którego właściwie się nie zna? Takie pytania sprawiają, że kryminalna historia nabiera wymiaru moralnego. Ważną rolę odgrywa również Karol Zawada. Jego obecność przypomina, że niektórych historii nie można całkowicie zamknąć. Dziennikarz, który przed laty interesował się pierwszą sprawą, staje się łącznikiem pomiędzy tym, co wydarzyło się dawniej, a tym, co dzieje się obecnie. Dzięki temu śledztwo Cichego nie rozpoczyna się od zera. Istnieją ślady, wspomnienia i ludzie, którzy coś pamiętają. Ale pamięć jest zawodna. Po dwudziestu pięciu latach człowiek może naprawdę nie pamiętać szczegółów. Może też pamiętać je inaczej niż wydarzyły się w rzeczywistości. A czasami może po prostu udawać, że nie pamięta. I właśnie ta ostatnia możliwość jest w thrillerze najbardziej niepokojąca.

„Szkoła na wzgórzu” można ostatecznie odczytać jako opowieść o tym, że prawdy nie da się bez końca zamykać w przeszłości. Można ją przykrywać kolejnymi latami, milczeniem i pozorną normalnością, ale wystarczy jedno wydarzenie, aby dawne pytania ponownie stały się aktualne. Najbardziej przerażające w tej historii nie jest więc samo istnienie tajemnicy. Przerażająca jest możliwość, że tajemnica mogła przetrwać tak długo, ponieważ komuś zależało na tym, aby nigdy nie została rozwiązana. Szkoła, która powinna być miejscem wiedzy, staje się paradoksalnie miejscem niewiedzy. Miejscem, w którym bohater musi odkrywać to, czego inni nie chcą powiedzieć. A wzgórze, które pozwala patrzeć dalej, nabiera jeszcze jednego symbolicznego znaczenia. Żeby zobaczyć prawdę, czasami trzeba wspiąć się ponad przyzwyczajenia, strach i wersję wydarzeń zaakceptowaną przez większość. Nie każdy jest gotowy to zrobić. Sylwester Cichy próbuje. I właśnie dlatego jego historia może zainteresować czytelnika nie tylko jako zagadka kryminalna. Staje się historią człowieka, który trafia do obcego środowiska i stopniowo odkrywa, że najważniejsze pytanie nie brzmi już: „Co wydarzyło się w tej szkole?”

Brzmi ono:

„Dlaczego przez tyle lat nikt nie powiedział prawdy?”

„Szkoła na wzgórzu” Pana Sebastiana Imielskiego jest więc thrillerem opartym nie tylko na tajemnicy, lecz również na atmosferze nieufności, pamięci i powracającej przeszłości. Pokazuje, że czas nie zawsze zamyka dawne sprawy. Czasami jedynie przykrywa je kolejnymi warstwami codzienności. Najbardziej niebezpieczne sekrety nie muszą być ukrywane w zamkniętych piwnicach czy opuszczonych budynkach. Mogą istnieć pośród ludzi prowadzących zwyczajne życie. A najbardziej skutecznym sposobem ich ochrony nie zawsze jest przemoc. Czasami wystarczy, że odpowiednio wiele osób zdecyduje się milczeć. Dlatego po lekturze pozostaje pytanie wykraczające daleko poza samą kryminalną intrygę: czy człowiek, który zna fragment prawdy i świadomie wybiera milczenie, rzeczywiście pozostaje tylko obserwatorem?

Być może właśnie tutaj znajduje się najmroczniejszy wymiar „Szkoły na wzgórzu”. Zło nie zawsze potrzebuje wielu ludzi, którzy będą je czynnie wspierać. Czasami potrzebuje jedynie wystarczająco wielu osób, które odwrócą wzrok. I dlatego tytułowa szkoła może budzić tak silny niepokój. Nie jest miejscem całkowicie obcym ani fantastycznym. Przeciwnie – jest niepokojąco znajoma. Za jej drzwiami toczą się lekcje i zwyczajne życie. Korytarzami chodzą uczniowie i nauczyciele. Ludzie rozmawiają, pracują, mają własne problemy i wracają wieczorami do domów. A gdzieś pomiędzy tym wszystkim znajduje się historia, której przez lata nie udało się opowiedzieć do końca. Najstraszniejsze, jest bowiem nie to, że szkoła na wzgórzu ma tajemnicę. Najstraszniejsze jest podejrzenie, że ktoś od dawna zna odpowiedź.

Książkę do receznji otrzymałam od Wydawnictwa Chemia Mózgu

Matka Jezusa

 

„Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny.”

(Ewangelia Jana 3,16)

 

Maryja, Matka Jezusa, od ponad dwóch tysięcy lat zajmuje ważne miejsce w historii chrześcijaństwa. Jej postać obecna jest w Ewangeliach, w modlitwach, pieśniach, dziełach sztuki oraz tradycjach wielu narodów. Jest przedstawiana jako młoda kobieta pełna pokory, troskliwa matka, cierpiąca osoba stojąca pod krzyżem, a także jako symbol wiary, nadziei i posłuszeństwa Bogu. Na przestrzeni wieków powstały niezliczone obrazy, ikony i rzeźby ukazujące Maryję w różny sposób. Każdy z tych wizerunków jest próbą opowiedzenia o Jej życiu, wyjątkowym powołaniu oraz znaczeniu w historii zbawienia.

Książka „Cała Piękna. Co wizerunki Maryi mówią o Niej samej?” autorstwa Pani Kingi Rybarczyk zaprasza czytelnika do poznawania Maryi poprzez sztukę. Autorka pokazuje, że obrazy mogą być nie tylko pięknymi dziełami, lecz także opowieściami zapisanymi za pomocą kolorów, symboli, gestów i kompozycji. Wizerunki Matki Jezusa pozwalają spojrzeć na Nią z różnych stron: jako na kobietę wiary, matkę, uczennicę Chrystusa, osobę pełną pokory oraz świadka najważniejszych wydarzeń opisanych w Ewangelii.

Książkę można odczytywać również z perspektywy protestanckiej. Takie spojrzenie nie oznacza odrzucenia Maryi ani pomniejszania Jej znaczenia. Przeciwnie – protestanci uznają Maryję za wyjątkową kobietę, wybraną przez Boga do niezwykłego zadania. Jest Ona Matką Jezusa Chrystusa i ważną postacią biblijną. Perspektywa protestancka zachęca jednak, aby poznawać Maryję przede wszystkim przez świadectwo Pisma Świętego oraz zawsze widzieć Ją w relacji do Chrystusa. To Jezus jest centrum Ewangelii, Zbawicielem świata i jedynym Pośrednikiem między Bogiem a człowiekiem. Maryja natomiast jest wierną służebnicą Boga, która wskazuje na swojego Syna.

Najważniejszym źródłem wiedzy o Maryi jest Biblia. Pismo Święte nie podaje wielu szczegółów dotyczących Jej wyglądu, dzieciństwa czy codziennego życia. Nie opisuje koloru Jej oczu, rysów twarzy ani sposobu ubierania się. Nie przedstawia także dokładnie, jak wyglądał Jej dom czy jakie miała zainteresowania. Ewangelie skupiają się przede wszystkim na Jej wierze oraz na wydarzeniach związanych z narodzeniem, życiem, śmiercią i zmartwychwstaniem Jezusa. Właśnie dlatego obrazy Maryi są w dużej mierze dziełami artystycznej wyobraźni. Artyści różnych epok próbowali ukazać Jej piękno, dobroć, troskę i duchową głębię. Tworzyli wizerunki zgodne z kulturą, w której żyli. Maryja mogła więc wyglądać jak kobieta z Bliskiego Wschodu, ale na innych obrazach przypominała mieszkankę średniowiecznej Europy, królową w bogatych szatach albo skromną matkę z małej wioski. Różnorodność tych przedstawień może być fascynująca, ale przypomina również, że żaden obraz nie jest dokładnym portretem Maryi. Wizerunek jest interpretacją, a nie świadectwem historycznym. Może pomóc w poznawaniu historii sztuki, tradycji i religijnej wyobraźni, lecz nie powinien zastępować biblijnego opisu. Z perspektywy protestanckiej szczególnie ważne jest rozróżnienie między tym, co mówi Pismo Święte, a tym, co powstało później w tradycji, kulturze i sztuce.

Tytuł książki „Cała Piękna” skłania do zastanowienia się nad znaczeniem piękna. Czy piękno Maryi polega na Jej wyglądzie? Czy można je wyrazić poprzez kolory szat, złote korony, światło wokół głowy lub bogate ozdoby? Najważniejsze piękno Maryi ma charakter duchowy. Biblia nie skupia się na Jej zewnętrznym wyglądzie. Ukazuje natomiast Jej postawę: pokorę, wiarę, odwagę oraz gotowość do przyjęcia Bożej woli. Piękno Maryi objawia się przede wszystkim w tym, że ufa Bogu i zgadza się uczestniczyć w Jego planie. Podczas zwiastowania Maryja słyszy niezwykłą wiadomość. Dowiaduje się, że urodzi Jezusa, który będzie wielkim Królem i Zbawicielem. Nie otrzymuje odpowiedzi na wszystkie pytania. Nie poznaje całej przyszłości. Wie jednak, że Bóg ją powołuje, dlatego odpowiada:

„Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa twego”.

Słowa te pokazują, że Maryja jest osobą głęboko wierzącą. Jej odpowiedź nie wynika z braku lęku. Można przypuszczać, że doświadczała niepewności i wielu pytań. Mimo to zaufała Bogu. Jej piękno polega więc nie na doskonałym wyglądzie, lecz na wierze wyrażonej przez posłuszeństwo. Maryja nie stawia siebie w centrum. Nazywa siebie „służebnicą Pańską”. Uznaje, że jej życie należy do Boga i że chce wypełnić Jego wolę. Właśnie ta postawa jest szczególnie ważna dla odczytania Jej historii. Maryja jest wzorem człowieka, który słucha Bożego Słowa i odpowiada na nie zaufaniem.

Maryja może być dla chrześcijan przykładem wiary. Nie oznacza to, że należy stawiać Ją na miejscu Boga. Jest człowiekiem, który potrzebuje Bożej łaski i zbawienia. Sama w swojej pieśni uwielbienia mówi o Bogu jako o swoim Zbawicielu. Jej słowa pokazują, że całą nadzieję pokłada w Bogu, a nie we własnej wyjątkowości. W Ewangelii według św. Łukasza Maryja wypowiada słowa znane jako Magnificat:

„Wielbi dusza moja Pana i raduje się duch mój w Bogu, Zbawicielu moim”.

Ten fragment jest bardzo ważny, ponieważ pokazuje, że Maryja kieruje uwagę ku Bogu. Nie mówi przede wszystkim o sobie. Wielbi Pana i cieszy się Jego działaniem. Dostrzega, że Bóg okazuje łaskę ludziom pokornym, troszczy się o potrzebujących i działa w historii. Maryja jest więc przykładem wiary, która nie skupia się na własnej osobie. Jej życie prowadzi do Boga. W perspektywie jest to jeden z najważniejszych sposobów rozumienia Jej roli. Maryja nie zatrzymuje uwagi na sobie, ale wskazuje na Chrystusa.

Szczególnie ważna jest scena wesela w Kanie Galilejskiej. Maryja zauważa, że gospodarzom zabrakło wina. Zwraca się do Jezusa, a następnie mówi sługom:

„Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie”.

Słowa te można uznać za jedno z najważniejszych przesłań Maryi zapisanych w Ewangelii. Nie mówi: „Skupcie się na mnie” ani „Słuchajcie przede wszystkim mnie”. Wskazuje na Jezusa i zachęca, aby wykonywać Jego polecenia.

 

 Jej zadaniem jest prowadzenie ludzi do Chrystusa. Jest świadkiem Jego działania i osobą, która wierzy w Jego moc. W tym sensie Maryja może być wzorem każdego chrześcijanina. Człowiek wierzący powinien nie skupiać innych na sobie, ale kierować ich ku Jezusowi. Wizerunki Maryi mogą więc być odczytywane jako przypomnienie o Jej wierze i o Jej relacji z Chrystusem. Jeśli jednak obraz sprawia, że Jezus przestaje być najważniejszy, wtedy zostaje utracony właściwy sens biblijnej opowieści. Maryja jest wielka dlatego, że Bóg uczynił dla niej wielkie rzeczy i że została Matką Zbawiciela. Jej wyjątkowość nie oddziela Jej od Chrystusa, lecz jest z Nim nierozerwalnie związana.

Na wielu obrazach Maryja przedstawiana jest z Dzieciątkiem Jezus. Są to jedne z najbardziej znanych i poruszających wizerunków chrześcijańskich. Ukazują czułość matki, bliskość rodziny oraz tajemnicę narodzenia Chrystusa. Maryja była prawdziwą matką Jezusa. Opiekowała się Nim, karmiła Go, wychowywała i towarzyszyła Mu w dzieciństwie. Jezus wzrastał w zwyczajnej rodzinie. Doświadczał codzienności, pracy i relacji rodzinnych. W ten sposób Bóg przyszedł na świat nie jako odległy władca, lecz jako dziecko potrzebujące troski. Wizerunki Matki z Dzieciątkiem mogą przypominać o wielkiej tajemnicy wcielenia. Jezus, będąc Synem Bożym, stał się prawdziwym człowiekiem. Narodził się z Maryi i wzrastał w ludzkiej rodzinie najważniejsze jest więc nie tylko macierzyństwo Maryi, ale przede wszystkim osoba Jezusa. Obraz Matki z Dzieciątkiem prowadzi do pytania: kim jest Chrystus i dlaczego przyszedł na świat? Maryja nie jest ważna niezależnie od Jezusa. Jej historia ma znaczenie dlatego, że została związana z historią zbawienia. Bóg wybrał Ją, aby urodziła Mesjasza. Dzięki temu Jej życie stało się częścią wielkiego Bożego planu.

Na wielu obrazach Maryja przedstawiana jest jako spokojna, łagodna i pełna światła. Jednak Ewangelie pokazują również, że Jej życie nie było łatwe. Doświadczała niepewności, niezrozumienia, strachu i cierpienia. Po narodzeniu Jezusa Maryja wraz z Józefem musiała uciekać do Egiptu. Ich rodzina znalazła się w niebezpieczeństwie. Później, gdy Jezus był jeszcze dzieckiem, Maryja i Józef przez długi czas szukali Go w Jerozolimie. Nie zawsze rozumieli Jego słowa i działania. Maryja musiała także obserwować, jak Jezus rozpoczyna swoją publiczną działalność. Z czasem coraz więcej ludzi podążało za Nim, ale pojawiali się również przeciwnicy. W końcu Maryja stanęła pod krzyżem i była świadkiem śmierci swojego Syna. Ten obraz Maryi jest szczególnie poruszający. Pokazuje, że wiara nie chroni człowieka przed cierpieniem. Zaufanie Bogu nie oznacza, że życie będzie wolne od bólu. Maryja pozostała wierna również wtedy, gdy doświadczała wielkiej straty.

Maryja może być wzorem wytrwałości. Nie jest przedstawiana jako osoba, która nigdy nie cierpi, ale jako kobieta, która trwa przy Chrystusie nawet w najtrudniejszych chwilach. Jej postawa może dawać nadzieję ludziom przeżywającym żałobę, chorobę, samotność lub inne trudności.

Scena ukrzyżowania Jezusa jest jednym z najważniejszych wydarzeń chrześcijaństwa. Na wielu dziełach sztuki Maryja stoi pod krzyżem, patrząc na cierpienie swojego Syna. Artyści ukazywali Jej ból na różne sposoby. Czasem jest spokojna i skupiona, czasem pogrążona w rozpaczy, a innym razem podtrzymywana przez innych ludzi. Wizerunki te przypominają, że nie opuściła Jezusa. Pozostała blisko Niego, mimo że nie mogła powstrzymać tragedii. Jej obecność jest znakiem miłości i wierności. Jednocześnie najważniejszym elementem tej sceny pozostaje ofiara Chrystusa. To Jezus umiera za grzechy ludzi i przynosi zbawienie. Maryja cierpi jako matka, ale nie jest współzbawicielką. Nie zastępuje Chrystusa i nie uczestniczy w Jego dziele w taki sam sposób jak On. Krzyż przypomina, że zbawienie jest darem Bożej łaski. Człowiek nie może zasłużyć na nie własnymi uczynkami. Jezus oddaje swoje życie, aby pojednać ludzi z Bogiem. Maryja jest świadkiem tego wydarzenia i jedną z osób, które doświadczają jego ogromnego bólu.

Często mówi się o Maryi przede wszystkim jako o Matce Jezusa. Jednak była Ona również Jego uczennicą. Słuchała Jego słów, obserwowała Jego działalność i uczyła się rozumieć Boży plan. W jednej ze scen Ewangelii ktoś mówi Jezusowi, że Jego matka i bracia stoją na zewnątrz. Jezus odpowiada, że Jego prawdziwą rodziną są ci, którzy słuchają Słowa Bożego i wypełniają je. Nie oznacza to odrzucenia Maryi. Przeciwnie – pokazuje, że jej największa wartość nie wynika wyłącznie z biologicznego macierzyństwa, ale także z wiary i posłuszeństwa Bogu. Maryja jest więc nie tylko Matką Chrystusa, lecz również osobą, która słucha Bożego Słowa. To ważna wskazówka dla wszystkich chrześcijan. Każdy człowiek jest zaproszony, aby poznawać Biblię, ufać Bogu i wprowadzać Jego naukę w życie.

Jednym z głównych tematów książki Pani Kingi Rybarczyk jest sztuka. Autorka pokazuje, że obrazy maryjne mogą być niezwykłymi opowieściami. Każdy detal może mieć znaczenie. Kolory szat, układ dłoni, światło, rośliny, gwiazdy czy przedmioty umieszczone obok Maryi mogą nawiązywać do wydarzeń biblijnych oraz do chrześcijańskiej symboliki. Dzieła sztuki mogą być wartościowe jako narzędzia nauki i refleksji. Mogą pomagać w poznawaniu historii, kultury i Biblii. Obraz może przypominać o zwiastowaniu, narodzeniu Jezusa, weselu w Kanie czy wydarzeniach związanych z ukrzyżowaniem. Dzieło sztuki nie jest źródłem objawienia. Obraz nie może zastąpić Pisma Świętego. Nie powinien również stać się przedmiotem czci, która należy wyłącznie do Boga. Wizerunek może być pomocą w nauce, ale nie jest sam w sobie święty. Jego wartość zależy od tego, czy pomaga człowiekowi zrozumieć prawdę i zwrócić uwagę ku Bogu. Obraz może inspirować, ale nie posiada mocy zbawczej. Takie podejście pozwala doceniać piękno sztuki, a jednocześnie zachować właściwe miejsce Chrystusa. Można podziwiać talent artysty i zastanawiać się nad symboliką dzieła, nie traktując obrazu jako przedmiotu religijnego kultu.

Wizerunki Maryi powstawały w różnych krajach i epokach. Dlatego przedstawiano Ją w rozmaity sposób. W jednych dziełach jest młodą kobietą w skromnych szatach, w innych królową otoczoną światłem. Czasem trzyma Jezusa na rękach, a czasem stoi samotnie. Bywa przedstawiana jako osoba pełna radości, ale również jako cierpiąca matka. Ta różnorodność mówi wiele o ludziach, którzy tworzyli obrazy. Pokazuje ich kulturę, historię, nadzieje oraz sposób przeżywania wiary. Wizerunki Maryi są więc także opowieścią o chrześcijanach różnych czasów. Należy jednak pamiętać, że różne obrazy nie przedstawiają różnych prawd objawionych. Są artystycznymi interpretacjami. Biblia pozostaje podstawowym źródłem poznania Maryi. Można więc oglądać obrazy z zainteresowaniem, pytać o ich symbolikę i poznawać historię ich powstania. Warto jednak zawsze porównywać przekazy artystyczne z tekstem biblijnym. Dzięki temu sztuka staje się pomocą w nauce, a nie zastępuje Słowa Bożego.

Na przestrzeni wieków różne wspólnoty chrześcijańskie inaczej rozumiały rolę Maryi. W Kościele katolickim i prawosławnym rozwinęło się szczególne nabożeństwo maryjne. Powstały liczne święta, modlitwy i sanktuaria. Maryja stała się ważnym symbolem opieki, nadziei oraz macierzyńskiej troski. Reformacja zwróciła uwagę na potrzebę powrotu do Pisma Świętego. Reformatorzy podkreślali, że jedynym Zbawicielem jest Jezus Chrystus i że człowiek zostaje zbawiony dzięki Bożej łasce, przez wiarę. W związku z tym odrzucano praktyki, które mogły przesłaniać centralną rolę Chrystusa. Jednak pierwsi reformatorzy nie odrzucali Maryi. Uznawali Ją za Matkę Jezusa i przykład wiary. Podkreślali Jej pokorę oraz posłuszeństwo Bogu. Widzieli w Niej osobę wybraną przez Boga, ale nie stawiali Jej na poziomie Chrystusa.

Książka Pani Kingi Rybarczyk może być wartościową lekturą dla dzieci, młodzieży i dorosłych. Pomaga rozwijać wrażliwość na sztukę oraz uczy, że obrazy mogą przekazywać ważne treści. Zachęca do zadawania pytań i uważnego przyglądania się szczegółom. Dla czytelnika protestanckiego książka może stać się okazją do rozmowy o tym, co jest zapisane w Biblii, a co należy do późniejszej tradycji. Można wspólnie zastanawiać się, które wydarzenia ukazane na obrazach pochodzą z Ewangelii, a które są artystycznym wyobrażeniem. Takie czytanie rozwija krytyczne myślenie. Uczy szacunku dla innych tradycji, ale również zachęca do samodzielnego poznawania Pisma Świętego. Dziecko może zrozumieć, że różne wspólnoty chrześcijańskie inaczej patrzą na Maryję, ale wszystkie uznają Jezusa za ważną postać historii zbawienia. Książka może również zachęcić do rozmowy o prawdziwym pięknie. W świecie, w którym wygląd jest często oceniany na podstawie zdjęć i popularności, historia Maryi przypomina, że najważniejsze jest piękno serca. Człowiek może być piękny dzięki dobroci, uczciwości, wierze, pokorze i miłości.

Maryja może być inspiracją także dla współczesnych ludzi. Jej życie pokazuje, że wiara wymaga odwagi. Nie znała całej przyszłości, ale zaufała Bogu. Nie rozumiała wszystkich wydarzeń, ale zachowywała je w swoim sercu i rozważała.

 

Współczesny człowiek również często nie zna odpowiedzi na wszystkie pytania. Nie wie, co wydarzy się w przyszłości. Może doświadczać lęku, niepewności oraz trudnych decyzji. Postawa Maryi przypomina, że wiara nie polega na posiadaniu pełnej wiedzy. Polega na zaufaniu Bogu i szukaniu Jego woli. Maryja uczy także pokory. Nie uważa się za najważniejszą osobę. Wie, że jej życie jest częścią większego planu. Jej przykład pokazuje, że człowiek może czynić wielkie rzeczy nie dlatego, że sam jest potężny, lecz dlatego, że Bóg działa przez niego. Może być również przykładem troski o rodzinę. Opiekuje się Jezusem i towarzyszy Mu przez całe życie. Nie zawsze rozumie Jego drogę, ale pozostaje blisko. Jej miłość nie polega na kontrolowaniu Syna, lecz na wierności i obecności.

Książka „Cała Piękna. Co wizerunki Maryi mówią o Niej samej?”  Pani Kingi Rybarczyk jest interesującą opowieścią o Maryi, sztuce i chrześcijańskiej tradycji. Pokazuje bogactwo obrazów, symboli oraz sposobów przedstawiania Matki Jezusa. Zachęca do uważnego patrzenia i odkrywania znaczeń ukrytych w dziełach sztuki. Z perspektywy protestanckiej książkę można odczytywać jako zaproszenie do poznawania Maryi przede wszystkim poprzez Pismo Święte. Wizerunki mogą pomagać w refleksji, ale nie zastępują biblijnego świadectwa. Są dziełami artystycznymi, które mówią nie tylko o Maryi, lecz także o kulturze i wierze ludzi, którzy je tworzyli.

Najważniejszym przesłaniem Maryi jest wskazywanie na Jezusa. Jej życie prowadzi do Chrystusa – od zwiastowania, przez narodzenie i wychowanie Syna, aż po Jego śmierć oraz zmartwychwstanie. Maryja jest ważna dlatego, że została wybrana przez Boga i wiernie odpowiedziała na Jego wezwanie. Jej prawdziwe piękno nie polega na koronie, bogatych szatach ani niezwykłym wyglądzie. Jest piękna dzięki wierze, pokorze, odwadze i zaufaniu Bogu. Jest kobietą, która powiedziała: „Niech mi się stanie według słowa twego”. Jest matką, która troszczyła się o Jezusa. Jest uczennicą, która słuchała Jego słów. Jest również świadkiem, który pozostał przy Nim w cierpieniu.

Maryja pozostaje jedną z najważniejszych kobiet opisanych w Piśmie Świętym. Jej życie jest świadectwem wiary i posłuszeństwa. Jednak najważniejszą postacią Ewangelii jest Jezus Chrystus. To On jest Zbawicielem, Panem i jedynym Pośrednikiem. Właśnie dlatego protestanckie spojrzenie na Maryję prowadzi przede wszystkim do Chrystusa – tak jak Ona sama wskazuje ludziom swojego Syna.

Książkę do recenzji otrzymałam od Wydawnictwa Rybarczyk